پر واضح است انسانهايى كه به مقامات عالى مذهبى از جمله رهبرى و مرجعيت جهان تشيع رسيدند ، علاوه بر امتيازات علمى و ظاهرى ، قبل از آن در طول زندگى شخصى با خودسازى ، مبارزه با نفس و جهاد اكبر ، نخست فضائل اخلاقى را در وجود خويش عينيت بخشيدند ، آنگاه مصداق بارز
« لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ »
« 1 » و
« اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ »
« 2 » گشتند ؛ بعد شايستهء رهبرى و تصدى هدايت جامعه و مردم شدند . به يقين آيتالله بروجردى يكى از جامعترين اين شخصيتهاست . او در وجود خود بذر فضائل اخلاقى را افشاند و روح خويش را به درختى پربار تبديل نمود . زهد ، تقوا ، ادب ، دورى از تظاهر ، ترس از خدا ، بىاعتنايى به امور دنيوى ، سخاوت ، سعهء صدر ، تلاش ، پشتكار ، نظم و انضباط ، پاكى و صداقت ، قاطعيت و صلابت و تواضع ، از جمله ويژگىهاى اين مرجع بزرگ بود كه از گوهر وجود او همانند چشمهء جوشان سرازير شد و تشنگان فضائل انسانى را سيراب ساخت . در اينجا بر قطرههايى از آن باران فضيلت مرور مىكنيم .
هامش
( 1 ) . بقره ، 124 .
( 2 ) . انعام ، 124 .