مبناى خاصى اختيار كرده بود . در بحث « انسداد » بر خلاف فقهاى مشهور كه آن را دليل بر حجيّت مطلق ظن مىدانند ، وى با بيان خاص آن را دليل بر حجيت خبر واحد مىدانست ؛ و اين بحث كه موضوع علم اصول « حجت » است از ابتكارات ايشان به شمار مىآيد . با همهء اين تسلط و تبحرى كه ايشان به مسائل علم اصول داشت در مقام استنباط ، بيشتر به احاديث و ابحاث فقهى عنايت مىكرد و خيلى كم به اصول عمليّه تمسك مىجست . « 1 »
به طور كلى امتيازات استنباطى آيتالله بروجردى را مىتوان در موارد زير خلاصه كرد :
1 . جمع بندى روايات باب و حذف زوايد آن .
2 . توجه عميق به سير تاريخى موضوع و ريشه يا بى آن .
3 . اهتمام به اقوال قدما كه از آن به عنوان « اصول متعلقات » تعبير مىآورد .
4 . توجه به مدارك اين اقوال و بررسى در آن . « 2 »
ج : ابتكار در علم رجال
يكى از رشتههاى علوم اسلامى در حوزههاى علميه كه از اركان مهم استنباط تلقى مىشود « علم رجال » است . اين رشته در جهت شناسايى راويان احاديث از نظر وثاقت و عدم
هامش
( 1 ) . چشم و چراغ مرجعيت ، ص 128 ، به نقل از آيتالله شيخ لطفالله صافى گلپايگانى .
( 2 ) . زندگانى آيتالله بروجردى ، ص 154 ، به صورت اقتباس .