سزاوار ارج و احترام و بزرگداشت است ؛ [ امام ] حسين به يمن شهادت و قهرمانى خود و به بركت خاندان نبوت ، معنايى است كه هر مسلمان در سينهاش احساس مىكند خواه به آرامگاهش نزديك باشد يا دور . » « 1 »
ولى حال كه وجود سر مبارك در مصر ثابت شد ، بايد ديد كه از آن بناى قديمى چه چيزى باقى مانده است ؟ !
المقريزى مىگويد « 2 » : « سر [ مبارك امام ] حسين در روز يكشنبه هشتم جمادىالآخر سال 548 هجرى ( 31 اوت 1153 م . ) به قاهره منتقل شد و روز سهشنبه دهم همان ماه به قاهره رسيد و سپس سر [ مبارك ] را به الكافورى - باغ محوطه كاخ فاطمى - قرار دادند و سپس از راه سرداب [ كانال زيرزمينى ] به كاخ زمرّد انتقال داده شد و كنار گنبدالديلم در دروازه راهرو خدمتكاران ، بهخاك سپرده شد . » « 3 »
ابن عبدالطاهر مىافزايد : « طلائع بن رزيك مسجد را خارج از دروازهء زويله بنا كرد تا سر [ مبارك ] را در آن خاك كند و اين افتخار را نصيب خود گرداند ولى كاخنشينان فاطمى پيشدستى كردند و آنرا به جايى كه هم اكنون هست يعنى كاخ خلافت فاطمىها در آنزمان ، آوردند و آنجا را براى آن بنا كردند . اين امر در زمان خلافت الفائز فاطمى در سال 549 هجرى ( 1145 م . ) اتفاق افتاد . سر [ مبارك ] را در راهرو زيرزمينى درازى از دروازهء زويله به القبة الشريفة بردند . » « 4 »
ابن جبير - كه در عصر ايوبيان پس از آتش سوزى كه در سال 640 هجرى در بارگاه
هامش
( 1 ) - ابوالشهداء الحسين بن على : 262 .
( 2 ) - احمد بن على القادر الحسينى العبيدى المقريزى مؤرخ ديار مصر ؛ اصل وى از بعلبك در يكى از محلههاى آن به نام المقارزة است . در سال 766 هجرى بهدنيا آمده و در قاهره پرورش يافت و بارها در اين ديار متولى امور حسبه و خطابه و امامت مسجد شد . از تأليفات وى : المواعظ و الاعتبار بذكر الخطط و الآثار است كه آنرا به خطط المقريزى مىشناسند ، تاريخ الاقباط و السلوك فى معرفة دول الملوك و غيره . در سال 845 هجرى در قاهره وفات يافت . نگاه كنيد به : الاعلام 1 : 177 .
( 3 ) - خطط المقريزى ، 2 : 323 .
( 4 ) - همان منبع .