او [ العقاد ] در كتابش ابوالشهداء مىگويد : حسين ( ع ) به شرف شهدا و شرف قهرمانى
و شرافت خاندان پيامبر ، تبديل به معنايى شد كه آدمى - چه دور باشد به آرامگاهش چه نزديك - همواره او را در دل خود مىيابد ؛ اين معنا در قاهره ، در عسقلان ، در دمشق ، در الرقه و در كربلا و مدينه و هر جاى ديگرى ، به يكسان حضور و وجود دارد . « 1 »
و چه نيكو سروده است " المحبّ " :
- مولا حسين را در سرزمينى در شرق يا غرب جستجو مكنيد ، همه را رها كنيد و رو سوى من آريد كه در قلب من جاى دارد .
و صوفيان نيز مىگويند : دروازهء برزخ در حكم جريانى است كه انسان در آن سر فرو مىكند و از جاى ديگرى سربرمىآورد . اين خاصيّت اوليايى است كه هرچه بخواهند نزد پروردگارشان دارند .
* * *
هامش
( 1 ) - همان منبع .