كرده و گفته است : صحيحترين آرامگاه در اين خطه آرامگاه بانو عايشه است كه داراى نسبتى متصل به امام حسين بن على بن ابىطالب مىباشد . پس از وى " السخاوى " نيز در كتابش تحفة الاحباب مىگويد : بانو عايشه در مصر بهخاك سپرده شده است و او خود قبرش را در قبرستانى قديمى ديده است كه بر سر در آن لوحى سنگى است كه حسب و نسب وى روى آن قيد شده است ؛ او در سال 145 هجرى قمرى وفات يافت . « 1 »
مسجدى كه اكنون به مسجد بانو عايشه معروف است به اين ضريح ضميمه شده است و در واقع اين همان مسجدى است كه در خيابان بانو عايشه در ابتداى جاده المقطم وجود دارد . مسجد قديم ويران شد و در سال 1176 ه - / 1761 م به دست اميرعبدالرحمن كدخدا مورد بازسازى قرار گرفت .
اين مسجد متشكل از فضاى مربعى شكلى است كه در وسط آن صحنى با رواقهايى در هر طرف وجود دارد . داخل آن نيز ضريحى وجود دارد كه مرحوم احمد زكى پاشا نسبت به وجود آن اطمينان حاصل كرده و دربارهاش نوشت : « آرامگاه موجود در جنوب قاهره به نام بانو عايشه نبوى ، حقيقتى است كه شرف برخوردارى از پيكر پاك او و انوار پربركتش را دارد و به علت وجود وى ، سرشار از بركات گشته است . »
مسجد بانو عايشه داراى نمايى غربى است كه شامل دو در و منارهاى بر فراز آنهاست . از همين در است كه مىتوان به داخل مسجد راه يافت . در روم در سمت چپ مناره قرار دارد و به طرقة منتهى مىشود و در سمت چپ آن درى است با قوس طاقى مقرنسى شكلى كه آن هم به مسجد و سپس به باب القبة منتهى مىگردد .
باستانشناس حسن عبدالوهاب تأكيد مىكند كه به احتمال زياد در زيرزمين قبله فعلى حجرهاى وجود دارد كه در آن يك تابوت باستانى - همچون بسيارى از آرامگاهها و ضريحهاى تاريخى - وجود دارد .
اين مسجد در سال 1971 م ويران گرديد و به شكل سابق خود بازسازى شد و مساحت كلى آن حدود 660 مترمربع است .
هامش
( 1 ) - تحفة الاحباب : صفحه 552 .