صفات و علم وى
از جمله مهمترين و برجستهترين صفات بانو عايشه - به اجماع - پارسايى و پرهيزگارى اوست زيرا واقعاً از جمله بانوان عابد و مؤمن و خداترس بود . دربارهاش آمده است : او عبادت بسيار مىكرد و دست به دعا به درگاه خدا برمىداشت و مىگفت : سوگند به عزت و جلالت كه اگر مرا به آتش اندازى ، توحيد خود را به دست مىگيرم و بر دوزخيان مىگردم و مىگويم : او را توحيد گفتم ولى او به عذابم انداخت ! « 1 »
همچنانكه او از شدّت پارسايى درك مىكرد كه ترس از خدا به معناى فرار به سوى اوست . « 2 »
و حتى هنگامى كه به مصر آمد و در اين سرزمين مستقر شد به پارسايى و پرهيزگارى خود ادامه داد تا هنگام مرگ به عبادت و بندگى به درگاه الهى ادامه داد و سرانجام نيز در همانجا به خاك سپرده شد .
ما در جريان كنكاش در آثار بزرگان اهل بيت متوجه اين نكته شديم كه نسبت به صفات و مناقب اين بانوى مطهره - يعنى عايشه دختر امام جعفرصادق - با نوعى محدوديت اطلاعات مواجهيم و در يكى از منابع خوانديم كه علت اين امر احتمالا به عمر كوتاه وى بازمىگردد ! زيرا او تنها به مدت بيست سال عمر كرد و همه آنچه در مورد او گفته شده و مىشود ، پيوندش با اهل بيت از سوى جدش امام حسين است كه البته به نظر ما همين رفتار براى او كافى است . در اين راستا حسن الرزّاز در دايرةالمعارف مصوّر خود با نام " عواصم مصرالاسلاميه " از وى ياد كرده است .
در توصيف آرامگاه
علامه شمسالدين محمد در كتاب خود الكواكب السيارة في ترتيب الزيارة في القرافتين الكبري و الصغري اشارهاى به ضريح بانو عايشه كرده است و الامام الشعرانى
هامش
( 1 ) - نورالابصار : صفحه 386 به نقل از طبقات الشعرانى و المناوى .
( 2 ) - همان منبع .