از پدر و جد مادرىاش القاسم بن محمد بن ابوبكر و عروة و عطاء و نافع و الزهرى گرفته است . « 1 »
بانو عايشه در زمان خليفه ابوجعفر المنصور و در گريز از ستمهاى او به مصر آمد . پيش از او بخش اعظم خاندان پيامبر در جستوجوى امنيت رو به مغرب [ آنزمان ] آورده بودند . همراه بانو عايشه در سفر به مصر ، ادريس بن عبدالله بن الحسن بن على بن ابىطالب بود و بنابه عادت مردم مصر اين بانو هنگام رسيدن به اين سرزمين از استقبال بسيار باشكوهى برخوردار گرديد و اطرافيانش او را با لقب " ام فروة " شناختند ؛ او با عمربن عبدالله بن عمر بن الخطاب - كه عهدهدار كارگزارى مدينه گرديد - ازدواج كرد . بانو عايشه به زهد و عبادت خالصانه براى خداوند متعال شناخته شده بود . « 2 »
او كاملا درك مىكرد كه ترس از خدا به معناى فرار به سوى اوست از اينرواست كه ضريح و آرامگاه و مسجد او بهويژه نزد مريدان واقعى او - كه همه ساله از 9 تا 14 شعبان ميلاد اين بانو را جشن مىگيرند - شهرت بهسزايى دارد .
مؤرخانى كه زندگى و تاريخچه اهل بيت را مطالعه كردند متفقالقولند كه بانو عايشه تا لحظه مرگ در سال 145 ه - ق در مصر اقامت داشت و به اين سرزمين افتخار بخشيد . در كتاب تحفة الاحباب السخاوى « 3 » آمده كه او قبرى متعلق به بانو عايشه ديده است كه بر سنگ نوشتهاى مرمرين اين عبارت نوشته شده بود : « هذا قبر السيدة الشريفة عايشة من اولاد جعفرالصادق ابن الامام علي بن ابيطالب ( كرمالله وجهه ) . »
هامش
( 1 ) - قاضى عبدالحليم الجندى در كتاب خود درباره امام جعفرصادق ( ع ) از جمله مىگويد [ عين متن كتاب ] : علم خاندان پيامبر خود او را بسنده بود و با تمام وجود آنچه را مىتوآناست از پدرش دريافت كرد حال آنكه افراد برشمرده فوق نيز مطرح شدهاند تا شهر دانش پيامبر را با فقه شيعى و فقه مقايسهاى - از همان روزى كه پدرش فوت كرد و او در دهه سوم عمر خود بود ؟ ! - سرشار سازد . " الامام الصادق " ( ع ) : صفحه 184 ، فصل دوم : امام المسلمين .
( 2 ) - نورالابصار : 386 به نقل از الشعرانى در طبقات .
( 3 ) - تحفة الاحباب : صفحه 551 .