ه - بنا گرديده است . در اواخر قرن سيزدهم ه - ، اطاقك جديدى براى ضريح ساخته شد كه به گفته خانم دكتر سعاد ماهر نمونهاى از صنعت فلز تزيين شده بهشمار مىرود و روى آن نوشته شده است : « اين اطاقك را جناب محمد قفطان پاشا در سال 1280 ه - بنا كرد و او همان كسى است كه گنبد را با كاشىهاى نيلى رنگ زيباى عثمانى ، كاشىكارى كرد . »
نويسنده فقيد اسلامى عبدالمنعم قنديل در سخن از امام على زينالعابدين تأكيد مىكند كه وقتى زاير اين آرامگاه وارد آن مىشود ، دو عمامه مىبيند كه اولى به امام زينالعابدين و دومى به پسرش زيد - كه در كوفه كشته شد و سرش را به قاهره آوردند - اشاره دارد .
در سخن از اين آرامگاه نمىتوان به آنچه در خطط المقريزى با عنوان « ذكر المشاهد التى تتبرك الناس بزيارتها » « 1 » ( در ذكر اماكنى كه مردم با زيارت آنها تبرّك مىجويند ) اشاره نكرد . او از جمله در اين باره گفته است : اين آرامگاه در فاصله ميان الجامع الطولونى و شهر مصر قرار داد و عوام مردم آنرا آرامگاه زينالعابدين مىنامند كه درست نيست زيرا آنجا سر زيد بن على معروف به زينالعابدين فرزند حسين بن على بن ابىطالب از هنگامى است كه هشام بن عبدالملك آن را به مصر فرستاد و بر منبر مسجد آويخته شد و مردم مصر آنرا ربودند و در اينجا بهخاك سپردند .
الكندى در كتاب الامراء مىگويد : « در سال يكصد و بيست و دو ( 122 . ) ابوالحكم بن ابى الابيض خطيب ، سر زيد بن على ( رضوان الله عليه ) را در روز يكشنبه ده روز گذشته از جمادىالثانى به مصر آورد و مردم در مسجد پيرامون آن گرد آمدند . »
هامش
( 1 ) - خطط المقريزى 3 : 338 .