كرم و سخاوتمندى او
او بسيار سخاوتمند و بخشنده بود . الخطيب البغدادى حكايت كرده مىگويد : يك روز صبح زود مصعب بن ثابت الزبير همراه با پسرش عبدالله نزد او آمدند . او قصد سركشى به املاك خود در جنگلى در جاده مكه مكرمه را داشت . آندو براى پرداخت بدهى كه برعهده داشتند به او پناه آورده بودند . الحسن الانور كسى را نزد طلبكار - كه نامش ابن ثوبان بود - فرستاد و از مبلغ بدهى آنان جويا شد . پاسخش گفت : شيخ
هفتصد و پسرش يكصد [ دينار ] بدهى دارد « 1 » ؛ او بدهىهاى آن دو را داد و علاوه بر آن دويست دينار نيز به آنها بخشيد . و اين تنها يك نمونه از موارد بسيارى از كرم و سخاوتمندىهاى اوست .
وفات او
حسن الانور عمرى طولانى داشت و گفته مىشود به هشتاد و پنج سال رسيد . راويان در مورد محل وفات وى نظرات متعددى دارند ؛ ابن خلكان گفته است : او در مصر وفات يافت ولى اين روايت مشهور نيست « 2 » و گفته شده است او در بغداد وفات يافت و در قبرستان الخيزران بهخاك سپرده شده است « 3 » و گفته شده او در سال يكصد و شصت و هشت ( 168 ) كه همراه المهدى به حج رفته بود ، در الحاجر وفات يافت . « 4 »
ابن أياس در تاريخ خود يادآور مىشود كه در برخى روايتها بانو نفيسه همراه با پدرش الامير حسن وارد مصر شد . « 5 » شيخ عبدالخالق سعد در كتاب خود الجواهر النفيسه تأكيد مىكند كه الامام الانور پس از زيارت قبر حضرت ابراهيم خليل همراه با دخترش
هامش
( 1 ) - تاريخ بغداد 7 : 311 - 310 .
( 2 ) - وفيات الاعيان 2 : 168 .
( 3 ) - اين نظر متعلق به محمد بن خلف وكيع است . نگاه كنيد به : تاريخ بغداد 7 : 309 .
( 4 ) - كه قول مشهور در ميان سيرهنويسان و نسبشناسان است . نگاه كنيد به : تاريخ بغداد 7 : صفحات 309 و 313 ، عمدة الطالب : 70 و المنتظم 8 : 294 .
( 5 ) - تاريخ ابن أياس : 21 و 23 . چاپ : الشعب . ابن أياس آنرا از وفيات الاعيان ( ابن خلكان ) نقل كرده است .