به عنوان همسر بازنمىداشت ؛ همسرش اسحاق المؤتمن همواره به او افتخار مىكرد و به اطرافيانش مىگفت كه او را نعمتى الهى براى خود تلقى مىكند ؛ او هرگز در حق
همسر كوتاهى نكرد و چيزى او را از انجام وظايف و رعايت حقوق وى بازنداشت .
او علاوه بر اينها از صفات مثبت ديگرى نيز داشت از جمله اينكه اخلاق نيكو و خوى پسنديدهاى داشت و نسبت به خانوادهاش بسيار مهربان و صميمى بود ؛ او نيكوكار بود و به داد مستمندان و نيازمندان مىرسيد و از اموال فراوان خود براى رفع نياز نيازمندان استفاده مىكرد .
در وصف آرامگاه
از جمله مشهورترين كتابهاى تاريخى كه به تفصيل از قبر بانو نفيسه سخن راندهاندكتابى به نام " عن المزارات . . . " نوشته السخاوى است كه در آن بهطور مشخص و دقيق محل اين قبر را كه در همان خانهاى است كه در آن زندگى كرد و در دربالسباع واقع است ، بيان مىكند . اين خانه را والى وقت مصر ، السرى بن الحكم به او بخشيده بود .
از جمله مواردى كه السخاوى در اين مورد يادآور شده اينكه : آرامگاه بانو نفيسه در القرافة در المراغة معروف است ؛ قبرى است دراز و در كنار خيابان معروف به زراريب و شرق خيابانى كه به [ آرامگاه ] بانو جوهرة مىرسد و سمت چپ كسى است كه رو سوى " صحن نفيسى " از سمت دريا و در طرف سقاخانهء منتهى به حوشالشيمى قرار دارد . او در واقع در محل سكونتى كه از سوى عبدالله بن عبدالملك بن مروان به وى بخشيده شد ، بهخاك سپرده شده است . از جمله مواردى نيز كه ابن الزيات در كتابش " الكواكب السيارة في ترتيب الزيارة " دربارهء اين ضريح گفته به اين شرح است : در پى آن بودم كه [ محل و موقعيّت ] آرامگاهها را آنگونه كه علما روايت كردهاند اصلاح كنم ولى در ميان ارباب تاريخ كسى را نديدم كه آرامگاهى جز آنكه را متعلق به بانو نفيسه و در القرافة است ، صحيح و مسلم ندانسته باشد زيرا او خود در ايام حيات در آنجا زندگى مىكرد و قبرش را بهدست خود حفر كرد .
اين نكته را صاحب كتاب " الدرة النفيسة في ترجمة السيدة نفيسة " نيز مورد تأكيد قرار داده است .