1279 ه - / 1892 م خديوى اسماعيل دستور داد مسجدالحسين بازسازى و بر مساحت آن افزوده شود . طرحها و نقشههاى لازم براى اينكار تهيه شد و خيابان السكة الجديدة نيز گشوده شد و در اين بازسازى وضع گنبد بر همان صورتى كه بود ، باقى ماند و منبر بسيار زيبايى از مسجد " ازبك بن ططخ " در ازبكيه به اين مسجد منتقل گرديد ، همچنانكه خديوى اسماعيل به حساب شخصى خود ستونهاى سنگى مرمرين مسجد را از استانبول خريدارى كرد ؛ بازسازى مسجد در سال 1290 ه - / 1873 م به پايان رسيد .
در سال 1316 ه - / 1898 م به زمان خديوى عباس دوم نقشهاى گنبد به صورت قبل بازگردانده و پنجرههاى جديدى به داخل ضريح گشوده شد همچنانكه در عهد او تالار آثار نبوى در داخل ضريح امام حسين [ ع ] تأسيس شد . تا پيش از آن زمان آثار ياد شده به مدت شش سال در گنجهء زيبايى كه مخصوص براى همين منظور ساخته شده بود ، نگهدارى مىشد ؛ اين گنجه در ابتداى ديوار شرقى مسجد قرار داشت . براى تالار ياد شده دربى به سمت شرق مسجد نيز تعبيه گرديد .
در دوران ملك فؤاد و پسرش ملك فاروق « 1 » ، اضافاتى به مسجدالحسينى افزوده شد از جمله : تجديد پردههاى ضريح ، پس از كودتاى [ افسران آزاد در ] ژوييه [ 1925 م . ] ، مساحت مسجد بالغ بر 3340 مترمربع گرديد ؛ اين مسجد تا پيش از آن تنها 1500 مترمربع مساحت داشت .
در مورد ضريح امام حسين [ عليه السلام ] آنچه قابل توجه است اين است كه طبق اجماع مورخان و علماى باستانشناسى ، از بارگاه فاطمى امام حسين [ ع ] جز يكى از دروازههاى آن معروف به دروازهء سبز - كه در نزديكى گوشهء جنوبى ضريح قرار داشت
هامش
( 1 ) - فاروق پسر احمد فؤاد بن اسماعيل ( الخديوى ) آخرين حكمران مصر از خاندان محمدعلى و آخرين كسى است كه لقب شاه داشت ؛ او در سال 1338 هجرى در قاهره بهدنيا آمد و همانجا و سپس در فرانسه و انگلستان تحصيل كرد و در سال 1936 ميلادى به عنوان شاه جانشين پدرش فؤاد شد و كودتاى ژوييه [ 1952 ميلادى ] او را وادار به خلع خود كرد ؛ آنگاه به رم رفت و تا هنگام وفات در سال 1384 هجرى / 1965 ميلادى در آنجا بود . ( الاعلام 5 : 128 ) .