همچنانكه در همين زمينه روايت شده كه رسول خدا ( ص ) در هفتمين روز تولدش ، گوسفندى براى او عقيقه كرد ، سرش را تراشيد ، هموزن او نقره صدقه داد و در گوشش اذان گفت و برايش دعا كرد . « 1 »
نام و ياد امام حسين بن على ( ع ) در زمان خود و پس از آن در همه سرزمينهاى اسلامى و عربى پيچيد ، لذا به سبب نسب شريف و جايگاهى كه به لحاظ محبت پيامبر ( ص ) دارد ، نيازى به معرفى ندارد .
آن امام شهيد پس از حادثه كربلا ، سرور شهدا و سمبل ايمان و فداكارى و نقطه پرگار عشق و ستايش شد ؛ اين امام پرهيزگار داراى مناقب و صفات برجستهاى است كه در ايام حيات ، زبانزد خاص و عام بود و تاريخ در صفحات زرينى آنها را جاودانه ساخته است ؛ او بسيار نماز مىگزارد و روزه مىگرفت و صدقه مىداد و حج مىكرد و همه كارهاى پسنديده را انجام مىداد .
و در مورد حادثه شهادت آنحضرت ( ع ) در كربلا ، تاريخ به تفصيل از آن سخن گفته و دهها تن از مؤرخان « 2 » از آن ياد كردهاند . خلاصه وقايع نيز همانى است كه ما با بهرهگيرى از منابع متعددى ، به اختصار آنرا نقل خواهيم كرد چه هدف ما در اين كتاب ، برشمردن اين وقايع با تمام جزئيات تاريخى نيست . آنچه بدان مىپردازيم مربوط به
موضوع اصلى ما يعنى سخن گفتن از ضريحى است كه پس از رسيدن سر مبارك آنحضرت و در پى شهادت در كربلا و بهخاك سپردن جسم مبارك ايشان در آنجا
هامش
( 1 ) - البداية و النهاية 8 : 152 ، مولدالعلماء و وفياتهم 1 : 168 ، اعلام الورى : 225 ، عيون اخبار الرضا ( ع ) 2 : 25 .
( 2 ) - نگاه كنيد به : اليعقوبى 2 : 247 - 241 و المسعودى 3 : 74 - 64 و الدولابى : 121 - 119 و ابوالفرج الاصبهانى : 81 - 51 و الخطيب 1 : 144 - 141 و المقدسى 6 : 13 - 10 و ابن عساكر 14 : 260 - 111 و الذهبى 108 - 93 حوادث سال 61 هجرى و ابن كثير 211 : 8 - 149 و العاصمى در سمط النجوم 3 : 198 - 161 و ديگران .