پذيرفتند و دشمن را دچار شكست كردند .
اينان از صفاتى بهرهمند بودند :
الف : توانايى آدمى براى تحمل سختيها بزرگ است ، ولى تنها مؤمناناند كه از اين توانايى ، بر اثر ايمان به خدا و طلب خشنودى او ، بهرهمند مىشوند .
«
الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ
- آنان كه پس از زخم خوردن به دعوت خدا و پيغمبر پاسخ گفتند . » و قرح به معنى دردهاى بدنى و نفسانى است .
/ 702 ب : سپس آنان به سبب اوضاع و احوال شكست تلاشهاى خود را چند برابر كردند .
«
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ
- براى كسانى از ايشان كه نيكوكارى كردند ، » ج : و بر تعهد خود به بندهاى شريعت و انضباط در اجرا كردن اوامر افزودند ، «
وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ
- و پرهيزگار شدند ، پاداشى بزرگ است . » [ 173 ] سپس آنان صلابت افزونترى در حق و شجاعت بيشترى در رويارويى با دشمن به سبب ايمان و احساس و پرهيزگارى خويش پيدا مىكنند .
«
الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
- كسانى كه مردم به ايشان گفتند : مردم براى ( ريختن بر سر ) شما گرد يكديگر فراهم شدهاند ، پس از ايشان بترسيد ، و اين بر ايمانشان افزود و گفتند : خدا ما را بس و بهترين وكيل است . » از آن روى بر ايمانشان افزوده شد كه پيش از رو به رو شدن با دشمن در همهء اوضاع و احوال تصميم خود را گرفته بودند ، و از نظر ديگر بر خدا توكل داشتند و به يارى او مطمئن بودند ، و اين زاد و توشهاى براى جنگيدن با دشمن و نيز با وسوسهء شيطان در دلهاى ايشان محسوب مىشد .
[ 174 ] به سبب استجابت در اوضاع و احوال شكست ( با احسان و پرهيزگارى و شجاعت ) ، اين گروه از مؤمنان دشمن را شكست دادند و بر او پيروز