ايمان آورد و از فرستادگان خدا پيروى كند .
خدا فرستادگان خود را از ميان كسانى برگزيد كه از خدا پيروى كردند و پرستش را به صورت خالص مخصوص او مىدانستند ، پس آيهء نژادى در قرآن وجود ندارد و عيسى جز بندهاى از خدا نيست كه خدا او را آزموده و به رسالت خويش برگزيده است . و عيسى كه جز بندهاى از خدا نبود ، به سبب عمل صالح خويش پاداش خود را از خدا گرفت ، پس آيا آدمى مىتواند بدون عمل شايسته و تنها براى اين كه از عنصر و نژادى مقدس است پيشرفت و ترقى كند ؟
نژادپرستى بدترين بلايى است كه بشريت از آن رنج مىبرد ، و كاملا با رسالتيگرى تناقض و تقابل دارد .
سورهء آل عمران انديشهء نژادپرستى و قومپرستى را از ريشههاى دور آن برمىكند ، و به صورتى دامنهدار دربارهء آن به ميانجيگرى داستان عيسى ( ع ) و داستان ابراهيم / 500 كه جهودان او را تقديس مىكردند و چنان مىپنداشتند كه آنان به مجرد فرزند ابراهيم بودن از اولياى خدايند ، سخن مىگويد .
و همچنين اين سوره از يگانگى در داخل اجتماع ايمانى ، و صفاتى كه مىبايستى با وحدت و يگانگى همراه باشد بحث مىكند .
و آخرين سخن : سورهء « آل عمران » به صورت مستقيم از مسئوليت ، به اين اعتبار كه از مهمترين نتايج اجتماع ايمانى است ، سخن مىگويد ، و در قسمتهاى اخير سوره ، انديشهء مسئوليت آشكارا شناخته مىشود ، و مثالهاى توجيهى براى آن مىآيد كه برجستهترين آنها جهاد در راه خدا است .
به مناسبت بحث از مسئوليت ، سوره از جزا و پاداش سخن مىگويد ، و بيان مىكند كه هر كس كار نيكى كند پاداش آن را خواهد گرفت ، و اين خطا است كه مردمان را بر حسب بستگيهاى نژادى و قومى يا دينى طبقهبندى كنيم .
اين انديشهاى است كه آيات سوره به آن پايان مىپذيرد و از آن چنين نتيجه مىگيريم كه ناگزير بايد به عمل در راه خدا متكى باشيم .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 468
مساهمون: احمد آرام
ص٤٦٨