هر گناه در ذات شخص و داخل اجتماع او آثارى از خود بر جاى مىگذارد ، و بر انسانى كه از گناهان خود به خدا توبه مىكند واجب است كه در پاكيزه كردن آنچه گناهان در وى تباه كرده است سخت بكوشد ، و در اين جا به رحمت خدا نيازمند است :
«
وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
- و بر ما ببخش و ما را بيامرز و بر ما رحمت كه تو ياور و سرور مايى ، پس ما را بر گروه كافران پيروز گردان . » / 491 دعاى اخير چشمداشت امت به آينده است ؛ چشمداشتى كه هدف مقدس امتى محسوب مىشود كه همهء فرزندان آن بر گرد آن قرار گرفتهاند .
هر امت نيازمند هدفى است كه همچون ريسمانى آنان را به يكديگر ببندد ، و مجرايى كه تلاشهاى امت در آن بريزد ، و مقياسى براى پيشرفت با پس ماندگى آن باشد ، و فرزندان امت را براى فداكارى و بخشندگى و شور و نشاط عمومى و تعاون آماده سازد .
و امت مسلمان نگران روزى است كه در آن بر كافران پيروز شود ، و اصول اسلام در جهان تحقق يابد ، و خير آن به همهء مردمان جهان برسد . چشم به راه به كار برده شدن رسالت آن در زمين است ، و لذا امتى متجاوز يا نژادپرست يا استعمارگر نيست ، بلكه امتى است كه وجود خود را آمادهء بخشندگى مىكند .