«
وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا
- و چون زنان را طلاق گفتيد و به پايان مدت خود رسيدند ، يا آنان را به نيكى نگاه داريد ، يا به نيكى رها كنيد ، و آنان را براى زيان رساندن و تعدى كردن به ايشان نگاه نداريد ، » براى اين كه به آنان زيان برسانيد ، و از بستن پيمان زناشويى با مرد ديگرى مانع شويد ، كه دشمنى و ستمى بزرگ است .
«
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ
- و هر كس چنين كند ، بر خود ستم كرده است . » از آن روى كه حدود خدا براى پاسدارى از حقوق مردم موافق با مصلحت همه است ؛ پس اگر شخص از آنها تجاوز كند و حقوق ديگران را در معرض تعدّى قرار دهد ، شخص ديگرى خواهد آمد و حقوق خود را در معرض تجاوز قرار خواهد داد ، و بدين گونه هرج و مرج رواج پيدا خواهد كرد . بنا بر اين ، پيش از آنكه كسى در انديشه ستم كردن بر مردم بيفتد ، ناگزير بايد اين ستم را در چارچوب اجتماعى كلى قرار دهد و موقعيت را تحليل كند . آيا خواهان آن است كه ظلم و نابسامانى و . . . و . . . به اجتماع بازگردد يا نه . / 401 اگر خواهان اين ظلم است اقدام كند و منتظر نتايج آن باشد . از اين جا است كه قرآن اين ستمكاران را به ياد نعمت رسالت مىاندازد و مىگويد :
«
وَ لا تَتَّخِذُوا آياتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتابِ وَ الْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهِ
- و آيات خدا را به ريشخند مگيريد ، و نعمتى را كه خدا به شما داده و كتاب و حكمتى را كه بر شما فرستاده و با آن به شما پند مىدهد ، به ياد آوريد . » آيا دوست داريد كه به زندگى دوران جاهليت بازگرديد كه در آن نه كتابى بود و نه دستورى براى زندگى شما ، و نه حكمتى كه جزئيات رفتار شما را بيان كند ؟
«
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
- و از خدا بترسيد و