/ 350 از گوسفند گرفته تا شتر .
«
وَ لا تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ
- و تا آن زمان كه قربانى به قربانگاه نرسيده ، موى سر را نتراشيد ، » خواه در نزديكى مسجد الحرام و خواه در منى . . .
«
فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ
- پس هر كس از شما بيمار باشد يا از ( نتراشيدن ) سر به او گزندى رسد ، » واجب است كه سر خود را بتراشد ، خواه بدان جهت كه داشتن مو ، همچون در صداع دايم كه جز تراشيدن موى سر آن را از ميان نمىبرد ، يا مايهء زحمت شدن دايمى موى سر ، مايهء ناراحتى شديد شود .
«
فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ
- و عوض آن روزه بدارد يا صدقه دهد يا قربانى كند . » چون ترس از دشمن يا از بيمارى از ميان برود ، بر كسى كه به حج تمتع آمده كه عمره و حج را از يكديگر با دورهء استراحت جدا مىكند كه در آن بدون احرام مىماند ، واجب است كه هدى تقديم كند .
«
فَإِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ
- پس چون ايمنى يافتيد ، آن كس كه به قصد عمره تمتّعى ( از غير محرم بودن ) تا زمان حج پيدا كرده ، » يعنى از طريقى محرم شدن براى عمره توانسته است مدتى از زمان از حالت بدون احرامى متمتع شود تا موعد حج برسد ، «
فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ
- و هر چه ممكن باشد قربانى كنيد ؛ و هر كه قربانى نيافت ، سه روز در حج و هفت روز پس از بازگشتن از حج روزه بدارد تا ده روز تمام شود ، و اين براى كسانى است كه ساكن مسجد الحرام نباشند . » اما براى مردم مكّه كه در مسجد الحرام حضور دارند ، جايز است كه براى حج غير تمتع بيايند و قربانى تقديم نكنند .