هنگام روزهدارى بازمىگردد .
در قرآن پيش و پس از سخن گفتن از حرمت مال از روزه سخن به ميان آمده است ( آيات 183 - 188 ) ، و چنان مىنمايد كه گويى يكى از هدفهاى روزه تحقق يافتن نهى كنندهاى درونى است / 329 كه از حرمتهاى اجتماعى و آشكارترين آنها مال پاسدارى مىكند .
روزه رفتار فرد را در برابر اجتماع تعديل مىكند ، تا نسبت به آن تعدّى و تجاوز روا ندارد ، و به همين مناسبت قرآن از حرمت و احترام مسكن سخن مىگويد و بر مردم بالا رفتن از ديوارها و از پشت وارد خانهها شدن را حرام مىشمارد .
شرح آيات :
[ 183 ] روزه داشتن در رسالتهاى پيش از اسلام يك واجب دينى بود . و هنگامى كه خدا آن را بر ما واجب مىكند ، براى هدفى بزرگ است كه به ما سود فراوان مىرساند . رفتار ما را درست مىكند و نفسها و جانهاى ما را بر تقوى و پرهيزگارى پرورش مىدهد .
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
- اى كسانى كه ايمان آورديد ، روزه بر شما واجب است به همانگونه كه بر كسانى پيش از شما واجب بود ، باشد كه پرهيزگار شويد . » هدف از روزه پرهيزگارى و هدف از بسيارى از شعاير دينى نيز همين پرهيزگارى است ( كه قرآن در بسيارى از آيات به آن اشاره كرده است ) ؛ ولى تقوى يا پرهيزگارى چيست ؟
شايد كلمهاى كه اكنون در ادبيات معاصر بيشتر به جاى كلمه تقوى و نزديك به معناى آن به كار مىبريم ، كلمهء « التزام » يا « تعهّد » بوده باشد ، ولى آنچه از كلمهء تقوى به ذهن ما القا مىشود از اين كلمات برتر و بيشتر است . دلالت بر ملتزم بودن به ترس از عقاب و كيفر دارد ، و عمل به چيزى براى « اتقاء » يعنى