امّا نوزده امر سنّت :
اوّلآنكه : اذان را در اوّل وقت گويد .
دومآنكه : مؤذن در وقت اذان گفتن رو به قبله باشد .
سومآنكه : اذان را بلند بگويد [ 1 ] .
چهارمآنكه : ايستاده بگويد .
پنجمآنكه : در وقت اذان گفتن وضو داشته باشد .
ششمآنكه : برجاى بلند بايستد .
هفتمآنكه : دوانگشت خود را در دو گوش كند .
هشتمآنكه : اذان را به تأنّى بگويد ، نه به شتاب .
نهمآنكه : در آخر هرفصل سكوت قليل نمايد .
دهمآنكه : اختيار مؤذّنى كنند كه عدالت داشته باشد .
يازدهمآنكه : مؤذّن وقت شناس باشد .
دوازدهمآنكه : خوش آواز باشد .
سيزدهمآنكه : حرف نزند در وقت اذان گفتن .
چهاردهم : دانستن مؤذّن مسايل اذان را ، بهطريقى كه فقها و علما قرار دادهاند « 1 » .
پانزدهم : صلوات فرستادن مؤذّن و كسىكه اذان مىشنود در وقت نام بردن حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم . و شيخ ابن بابويه صلوات فرستادن را مطلقاً واجب مىداند بر هر كس كه نام آن حضرت بَرَدْ يا بشنود « 2 » و اين قول [ 2 ] كمال قوّت [ 3 ] دارد .
هامش
[ 1 ] اگر مرد باشد . ( خراسانى )
[ 2 ] اين قول احوط است . ( تويسركانى )
[ 3 ] بلكه قوّت ندارد ، اگرچه احوط است . ( خراسانى )
* لكن اقواى اين است كه مستحبّ مؤكّد است . ( دهكردى ، يزدى ) ف
* بلكه كمال ضعف را دارد ، لكن محبوبيّت تعظيم و تكريم و صلوات فرستادن بر خاتم النبيّين و آل طاهرين آن حضرت - صلوات اللَّه تعالى و تسليماته عليهم اجمعين - از ابده بديهّيات و اوضح واضحات است . ( كوهكمرهاى )
* قوّت آن ثابت نيست . ( مازندرانى )
( 1 ) بعضى از نسخهها : قرار دادهاند و مذكور شد .
( 2 ) من لا يحضره الفقيه 1 : 284 ، حديث 875 .