شانزدهم : اظهار كردن مؤذّن حرف ها را در لفظ « اللَّه » و « إله » و « اشْهَدُ » و « الصلاة .
» هفدهم : اظهار كردن حرف حا را در لفظ « الفَلاح .
» هجدهم : آنچه مؤذّن از فصُول اذان گويد شنونده نيز آن را بگويد .
نوزدهم : اعاده نمودن مؤذّن اذان صبح را اگر قبل از طلوع فجر بهفعل آورده باشد .
امّا آن نُه امر كه در اذان مكروه [ 1 ] است :
اوّل : حرف زدن مؤذّن در اثناى اذان .
دوم : سكوت طويل در اثناى اذان .
سوم : نگاه كردن مؤذّن در حال اذان به جانب راست و چپ .
چهارم : هريك از شهادتين را زياده بر دو نوبت گفتن ، چنانكه مخالفان مىكنند .
پنجم : اذان گفتن در وقت راه رفتن .
ششم : سواره اذان گفتن .
هفتم : اذان گفتن جهت عصر روز جمعه هر گاه نماز جمعه گزارند [ 2 ] .
هشتم : اذان گفتن جهت عصر روز عرفه ، شخصى را كه حجّ مىگزارد .
نهم : اذان گفتن جهت عشا در مشعرالحرام شخصى را كه حجّ مىگزارد . و بعضى از
هامش
[ 1 ] اگرچه كراهت بعض اين امور مذكوره محلّ اشكال است ، و لكن اولى ترك جميع است رجاءً . ( خراسانى )
[ 2 ] احوط ترك است . ( تويسركانى )
* احوط اذان گفتن است در اين صورت رجاءً با جمع بين دو نماز ، و با عدم جمع ، اذان ساقط نيست ، و فرقى نيست در روز جمعه ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن . ( خراسانى )
* هرگاه جمع كند ما بين صلاتين ، بلكه همچنين است هرگاه ظهر گزارند . ( دهكردى ، يزدى )
* فرقى نيست ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن . ( مازندرانى ، نخجوانى )