در آيات و روايات بىشمارى به عدالت در گفتار و رفتار امر شده و خداى متعال ستمكاران را در چند مورد از كلام خود صريحاً « لعنت » كرده است .
ظلم و ستمگرى
خداى متعال در كلام آسمانى خود صدها بار از ظلم ياد كرده و از اين صفت زشت كه خوى درندگان است ، نكوهش فرموده ( در دو سوم سورههاى قرآن كريم كه مجموعاً صدوچهارده سوره مىباشد ، از ظلم و ستم سخن به ميان آمده و نكوهش شده است ) .
كسى را نمىتوان پيدا كرد كه با فطرت خود بدى و ناروايى ظلم را درك نكرده باشد ، يا كم وبيش نداند كه از ظلم و ستم چه مصيبتهاى دردناكى به پيكر جامعهء بشرى وارد شده و چه خونهايى روان گرديده و چه خانههايى بر باد رفته است ؟ !
به تجربهء قطعى رسيده است كه كاخ ستم ، هرچه محكم باشد ، پايدار نيست و زود يا دير بر سر ستمكاران فرو خواهد ريخت . خداى متعال مىفرمايد :
« إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ »
؛ « 1 »
البته خدا ستمكاران را به مقصد نهايى نخواهد رسانيد .
و اولياى دين فرمودهاند :
سلطنت و ملك با كفر باقى مىماند ، ولى با ظلم و ستم پايدار نخواهد بود !
حسن معاشرت
انسان كه خواه ناخواه در اجتماع زندگى مىكند ، از معاشرت با مردم گريزى ندارد و بىترديد معاشرت براى اين است كه انسان وضع اجتماعى خود را حفظ نمايد و
هامش
( 1 ) . انعام ، آيه 144