دو معنا ، مورد عنايت كامل آيين مقدس اسلام مىباشد .
عدالت فردى
عدالت فردى آن است كه انسان از دروغ و غيبت و گناهان بزرگ ديگر اجتناب نموده و در انجام ساير گناهان پافشارى نكند و كسى كه داراى اين صفت است ، عادل ناميده مىشود و طبق مقررات اسلامى ، اگر لياقت علمى هم داشته باشد ، مىتواند متصدى قضاوت و حكومت و پيشوايى تقليد و ساير مشاغل اجتماعى شود ، ولى كسى كه از اين حيثيّت و شخصيت دينى محروم باشد ولو عالم هم باشد نمىتواند ، از اين مزايا بهرهمند گردد .
عدالت اجتماعى
عدالت اجتماعى آن است كه انسان نسبت به حقوق ديگران افراط و تفريط روا ندارد و همه را در برابر قانون مساوى ببيند و در اجراى مقررات دينى از حق تجاوز نكند و تحت تأثير عواطف و احساسات قرار نگرفته از راه راست منحرف نشود .
خداى متعال مىفرمايد :
« إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ »
؛ « 1 »
خداى متعال به عدالت امر مىكند .
باز مىفرمايد :
« وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ »
؛ « 2 » در اين آيه خداوند بر حكام امر فرموده كه از روى عدل حكم كنند .
هامش
( 1 ) . نحل ، آيه 90
( 2 ) . نساء ، آيه 58