وظيفهء انسان نسبت به زيردستان و بيچارگان
شكى نيست كه تشكيل جامعه براى رفع نيازمندىهاى افراد است ، و مهمترين وظيفهء اعضاى هر جامعه آن است كه از درماندگان و ناتوانان دستگيرى كنند و نيازمندىهاى زندگى كسانى را كه خود توانايى رفع آن را ندارند ، به وسيلهاى رفع نمايند .
امروز ديگر اين مسئله روشن شده است كه بىقيدى متمولين نسبت به گرفتارى افراد تنگدست ، بزرگترين خطرى است كه مىتواند جامعهاى را نابود كند ، و توانگران خود ، نخستين قربانى اين خطر مىباشند .
اسلام چهارده قرن پيش با توجه به اين خطر دستور داده كه توانگران هر سال بخشى از ثروت خود را در ميان فقرا و بينوايان قسمت كنند ، و چنانچه با اين اندازه نيازمنديشان رفع شد ، مستحب است كه براى توسعهء زندگى فقيران به مقدارى كه مىتواند ، در راه خدا انفاق نمايند .
خداى متعال مىفرمايد :
« لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ »
؛ « 1 »
به نيكى و رستگارى نخواهيد رسيد مگر مقدارى از آنچه را كه مورد علاقه شماست ، در راه خدا انفاق كنيد .
اخبارى كه در خصوص خدمت به خلق رسيده بى شمار است . پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمود :
خير الناس أنفعهم للناس ؛
بهترين مردم كسى است كه بيش از همه براى مردم سودمند باشد .
و نيز مىفرمود :
هامش
( 1 ) . آل عمران ، آيه 86