ميان بيعت و قتل ، مخير كردند !
امام حسين عليه السلام تن به بيعت نداد و آمادهء قتل شد و روزى از صبح تا عصر با همراهان خود ، با دشمن جنگيد و در اين جنگ خودش و فرزندان و برادران و برادر زادگان و عموزادگان و يارانش كه جمعاً در حدود هفتاد نفر بودند ، شهيد شدند . تنها فرزند گرامىاش « امام سجاد عليه السلام » كه به علت مرض شديد قادر به جنگ نبود ، زنده ماند .
لشكر دشمن ، پس از شهادت آن حضرت اموالش را به غارت بردند و خانوادهاش را اسير كردند و به همراه سرهاى بريدهء شهدا از كربلا به كوفه و از كوفه به شام سوق دادند .
در اين اسارت امام سجاد عليه السلام با خطبهاى كه در شام خواند و همچنين زينب كبرى با سخنرانىهايى كه در مجامع عمومى كوفه و مجلس ابن زياد والى كوفه و مجلس يزيد در شام ايراد كرد ، پرده از روى حق برداشته زورگويى و ستمگرى بنىاميه را براى جهانيان روشن كردند .
و در هر حال نهضت حسينى در برابر زورگويى و بيدادگرى و بىبندوبارى كه با ريخته شدن خون پاك آن حضرت و فرزندان و خويشان و يارانش و تاراج رفتن مال و اسير شدن زن و بچه وى خاتمه پذيرفت با خصوصيات و مشخصاتى كه دارد ، يك واقعه اختصاصى است كه در صفحات تاريخ نهضتهاى جهانى ، همانندى براى آن نمىتوان يافت و به جرئت مىتوان گفت كه اسلام زنده اين واقعه است و اگر اين واقعه اتفاق نيفتاده بود ، بنىاميه اسمى و رسمى از اسلام باقى نگذاشته بودند .
آيا روش امام حسن و امام حسين عليهما السلام مختلف بود ؟
با اينكه اين دو پيشواى بزرگوار به نص پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله امام به حق هستند ، ولى به