« قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي »
؛ « 1 »
بگو روش من اين است كه با بصيرتى كامل به سوى خدا دعوت كنم و پيروان من نيز اين چنين هستند .
آن حضرت در سيرت خود همه را برابر و برادر هم قرار مىداد و در اجراى احكام و حدود الهى ، هرگز تبعيض و استثنايى قائل نبود و ميان آشنا و بيگانه ، قوى و ضعيف ، غنى و فقير ، مرد و زن ، سياه و سفيد فرقى نمىگذاشت و هر كس را بر اساس احكام و قوانين دين ، به حقوق خود مىرسانيد و مىفرمود : « اگر دخترم فاطمه كه نزد من محبوبترين مردم است ، دزدى كند دستش را مىبرم » .
كسى حق تحكم و فرمانروايى و زورگويى بر كس ديگر نداشت و مردم در بيرون از مرز قانون ، حداكثر آزادى را داشتند - البته آزادى در مقابل قانون نه تنها در اسلام بلكه در هيچ قانونى از قوانين اجتماعى معنا ندارد .
همين روش آزادى و عدالت اجتماعى است كه خداى متعال در معرفى پيغمبر گرامى خودش ذكر مىفرمايد :
« الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ * قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً »
؛ « 2 »
آنان كه از اهل كتاب از پيامبر امى پيروى مىكنند وصف او را در انجيل و
هامش
( 1 ) . يوسف ، آيهء 108
( 2 ) . اعراف ، آيات 157 - 158