بسم اللّه الرحمن الرحيم
علامه : حضرت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، انس و علاقهء شديدى به قرآن كريم داشتند ؛ به طورى كه عادت آن حضرت چنين بود كه اگر كسى يك آيه از قرآن مجيد در نزد آن حضرت مىخواند ، حضرت ، آيهء بعد را به دنبال آن مىخواندند ، و از طرفى آن حضرت مركز رحمت و مودت بودند .
يك نفر از افرادى كه به واسطهء تخطّى و جنايتى كه نموده بود ، حكم قتلش صادر شده بود ، به حضرت على عليه السلام متوسل شد ، و عرض كرد : يا على ! چه كنم تا حضرت رسول اللَّه مرا مورد عفو قرار دهد ؟
على عليه السلام فرمودند : به خدمت آن حضرت برو ! و اين آيه را تلاوت كن :
« تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنا وَ إِنْ كُنَّا لَخاطِئِينَ » .
آن مرد چنين كرد . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، بدون تأمل آيهء بعد را قرائت كردند :
« لا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ » .
و اين آيه به منزلهء حكم عفو دربارهء آن شخص قرار گرفت . « 1 »
هامش
( 1 ) . آيهء اول همان جملهاى است كه چون برادران گناهكار يوسف ، به يوسف رسيدند و برادر خود را شناختند ، از روى شرمندگى با اين جمله تقاضاى عفو كردند ؛ يعنى : « سوگند به خدا كه حقاً خداوند تو را بر ما برگزيد و اختيار و انتخاب كرد و به درستى كه ما از گناهكاران هستيم ! » ( ذيل آيهء 91 ، سورهء يوسف ) .
و آيهء دوم همان پاسخى است كه يوسف به آنها مىدهد و با آن پاسخ ، حكم عفو آنان را صادر مىكند . و معناى آن چنين است : « امروز هيچ ملامت و سرزنش بر شما نيست خداوند شما را مورد مغفرت خود قرار مىدهد ، و او أرحمَ الرّاحمين است . » ( آيهء 92 ، سورهء يوسف )