وحى يا شعور مرموز
1 . دستگاه آفرينش ، انواع را به سوى كمال مىكشد
دانهء گندمى كه بر زمين افتاده و با شرايط مساعدى شكافته شده و شروع به روييدن مىكند ، بى شك متوجه آخرين مرحلهء يك بوتهء گندمى است كه رشد خود را تكميل نموده و سنبل داده و دانههاى زيادى بار مىآورد .
همچنين هستهء ميوهاى كه درشكم خاك پنهان شده و سپس پوست خود را شكافته و نوك سبزى بيرون مىدهد ، از همان دم عازم آخرين درجهء كمال و برومندى خود است كه درختى سرسبز و پر از ميوه خواهد شد .
همچنين شكل جوجهاى كه در ميان تخم يا صورت جنين انسان كه در رحم مادر بسته مىشود ، از همان وقت رهسپار به سوى يك مرغ كامل يا يك انسان كامل است كه از مزاياى وجود بهرهمند بوده و آثار وجودى خود را خواهند بخشيد .
از اين نمونههاى بارز و صدها و هزارها موارد ديگر ، به وضوح به دست مىآيد كه دستگاه آفرينش با تربيت تكوينى خود هر نوعى از انواع خارجيه را به سوى كمال مناسب آن سوق مىدهد و اگر چه در ميان اين انواع ، افرادى در مسير تكوينى خود گرفتار يك سلسله آفات و صدمات شده و از راه باز مانده و طريق نيستى مىسپارند ، ولى در عين حال دستگاه آفرينش هرگز از پيشهاش دست نكشيده و به كار خود ادامه داده و كاروان هستى را پيوسته به سوى مقاصد ويژهء خودشان هدايت مىكند . و چون