آفريدهشدگان وى و آفريدگار غير از آفريده است و معناى نامحدود بدون وجود خدا اين است كه بدون هيچ قيد و شرط و در هر فرض و تقديرى ، ثابت و موجود است .
و معناى معيت خدا با خلق احاطهء علم و قدرت و مشيت اوست به آنها ، نه قرب مكانى . . . .
نبوت و امامت
سؤال دوم : مقام امامت چه مزيتى بر رسالت و نبوت دارد كه خداوند بر حضرت ابراهيم عليه السلام منت مىگذارد كه پس از اتمام كلمات ( و از عهدهء آزمايشها برآمدن ) او را امام قرار داد ؟ و اگر مقام امامت برتر از نبوت است ، چگونه علىبن ابىطالب عليه السلام مفضول و حضرت محمد صلى الله عليه و آله فاضل است ؟ - به اتفاق آراى مسلمانان - و خلاصه ، ملاك برترى « امامت » بر « نبوت » را بيان فرماييد .
جواب : خداوند متعال جملهء
« إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
را وقتى به حضرت ابراهيم عليه السلام فرمود كه مسلم بود وى نبى و رسول بود و از انبياى اولوالعزم و صاحب كتاب و شريعت بود و طبعاً همراه امر نبوت و رسالت وظيفهء هدايت و دعوت و تبليغ را داشت و در چند جا از كلام خود در وصف امام فرموده ،
« أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » *
و صفت هدايت را معرف « امام » قرار داده است .
و از اينجا معلوم مىشود كه هدايت امام غير از هدايت نبى است و مسلماً هدايت نبى دعوت و تبليغ است و به اصطلاح هدايت به معناى ارائةالطريق و راهنمايى مىباشد و بنابراين هدايت را در امام بايد به معناى ايصال به مطلوب گرفت . پس امام ، چنان كه وظيفهء بيان معارف و احكام را دارد ، متصدى سازمان اعمال نيز هست و نشو و نماى باطنى اشخاص و سوق اعمال به سوى خدا و رسانيدن آنها به غايات و اهداف كار امام است ، چنان كه روايات عرض اعمال و حضور وقت مرگ و دعوت مردم با امامشان روز قيامت و توزيع نامههاى اعمال و رجوع حساب به امام و غير آنها ، به اين