با سم شهيدش كرده است « 1 » .
امام دهم در ايام حيات خود با هفت نفر از خلفاى عباسى . مأمون و معتصم و واثق و متوكل و منتصر و مستعين و معتز معاصر بوده است .
در عهد معتصم ، سال دويست و بيست بود كه پدر بزرگوارش در بغداد با سم درگذشت . وى در مدينه بود و به امر خدا و معرفى امامان گذشته به امامت رسيد و به نشر تعاليم دينى مىپرداخت تا زمان متوكل رسيد .
متوكل در سال دويست و چهل و سه در اثر سعايتهايى كه كرده بودند يكى از امراى دولت خود را مأموريت داد كه آن حضرت را از مدينه به سامرا كه آن روز عاصمه خلافت بود جلب كند و نامهاى مهرآميز با كمال تعظيم به آن حضرت نوشته تقاضاى حركت و ملاقات نمود « 2 » و البته پس از ورود آن حضرت به سامرا ، در ظاهر اقداماتى به عمل نيامد ولى در عين حال آنچه مىتوانست در فراهم آوردن وسايل اذيت و هتك آن حضرت كوتاهى نمىكرد و بارها به منظور قتل با هتك ، ما را احضار كرده و به امر وى خانهاش را تفتيش نمودند .
متوكل در دشمنى با خاندان رسالت در ميان خلفاء عباسى نظير نداشت و به ويژه با على عليه السلام دشمن سرسخت بود و آشكارا ناسزا مىگفت و مرد مقلدى را موظف داشت كه در بزمهاى عيش تقليد آن حضرت را در مىآورد و خليفه مىخنديد . و در سال دويست و سى و هفت بود كه امر كرد قبه ضريح حضرت امام حسين را در كربلا و همچنين خانههاى بسيارى كه در اطرافش ساخته بودند ، خراب و با زمين يكسان نمودند و دستور داد كه آب به حرم امام بستند و دستور داد زمين قبر مطهر را شخم و
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 497 - 502 ؛ ارشاد مفيد ، ص 307 ؛ دلائل الامامه ، ص 216 - 222 ؛ فصول المهمه ، ص 259 - 265 ؛ تذكرة الخواص ، ص 362 و مناقب ابنشهرآشوب ، ج 4 ، ص 401 - 420
( 2 ) . ارشاد مفيد ، ص 307 - 313 ؛ اصول كافى ، ج 1 ، ص 501 ؛ فصول المهمه ، ص 261 ؛ تذكرة الخواص ، ص 359 ؛ مناقب ابنشهرآشوب ، ج 4 ، ص 417 ؛ اثبات الوصيه ، ص 176 و تاريخ يعقوبى ، ج 3 ، ص 217