فصل دوم : شواهدى از قرآن كريم
آيات و روايات نيز برآنچه درفصل پيشين گذشت ، دلالت دارند ؛ مانند آيهء كريمه :
« ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ »
« 1 »
آن است خداوند ، پروردگار شما ، آفريدگار همه چيز .
و آيهء :
« اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ »
« 2 »
خداست آفريننده همه چيز .
مضمون اين دو آيه مكرراً در قرآن كريم آمده است ؛ و نيز خداوند سبحان در آيهء :
« الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ »
« 3 » از اين حقيقت خبر مىدهد كه : همه چيز آفريده اوست ، واو نيكو آفريد . آنگاه فرمود :
« ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ »
« 4 »
هر امر نيكويى كه به تو رسد ، از خداست ، و هر امر بدى كه به تورسد ، ازخويشتن است .
از اين آيه به دست مىآيد كه بدىها ، از آن جهت كه بد هستند ، امور عدمىاند ؛ و قيد « از آن جهت كه بد هستند » را به اين دليل آورديم كه پيش از آيه فوق فرمود :
« وَ إِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِكَ قُلْ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَما لِهؤُلاءِ الْقَوْمِ لا يَكادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثاً »
« 5 »
هامش
( 1 ) . غافر ، آيهء 62
( 2 ) . رعد ، آيهء 16
( 3 ) . سجده ، آيهء 7
( 4 ) . نساء ، آيهء 79
( 5 ) . همان ، آيهء 78