و دوّم زمين ، و امثال آنها ؛ چنان كه خود مىگويند : « برگهها و آثار علمى از اين حوادث در دست داريم ! »
اين دانشمندان كه نمىخواهند حقيقت را بپذيرند ، بايد توجه كنند كه ما از معجزههاى مورد بحث ، نمونهء بارز و مصداق زنده و پايندهاى ، مانند قرآن شريف را در دست داريم كه چهارده قرن است با صداى رسا همهء جهانيان را به معارضه و مقابله دعوت مىكند ، و تاكنون كسى نتوانسته با آن در مقام معارضه برآيد ، و بعد از اين نيز هرگز نخواهند توانست .
گذشته از اين ، شارع اسلام خارق عادت عمومى ديگرى به دست هر فرد مسلمان با ايمان سپرده كه در حقيقت ، معجزهء هميشگى پيشواى دين و كرامت امّت وى مىباشد ، و آن مسئلهء « مباهله » « * »
هامش
( * ) « مباهله » در لغت به معنى يكديگر را نفرين و لعنت كردن » است [ اقرب الموارد ، ج 1 ، ص 65 ] ، و از نظر تاريخى ، واقعهاى را گويند كه در روز بيست و چهارم رجب سال دهم هجرى [ فرهنگ معين ، ج 6 ، ص 1899 ] ميان پيامبر گرامى اسلام و بزرگان نصاراى نجران اتّفاق افتاد . قضيه بدين منوال بود كه نصاراى نجران حضرت عيسى ( ع ) را خدا مىخواندند و بر اين امر اصرار مىورزيدند ، ليكن پيامبر مىفرمود كه عيسى ( ع ) بنده و فرستادهء خداست . سرانجام ، چون نصاراى نجران به حجت رسول اكرم ( ص ) گردن ننهادند ، آن حضرت به امر خدا - براى اثبات دعوى خويش - آنان را به مباهله فراخواند ، تا در محلّى گرد آيند و با تضرّع كردن به درگاه الهى ، از او بخواهند كه دروغگو را رسوا كرده به مجازات رساند ؛ چنان كه آيات 59 - 61 از سورهء آل عمران بدان اشاره دارد . شيخ طوسى - رضوان اللّه تعالى عليه - در اين خصوص فرمايد : « ابن عباس و حسن بصرى و قتاده گويند كه اين آيات دربارهء وفد نجران نازل گرديد كه دو نفر آنان به نام سيد و عاقب به رسول خدا گفتند آيا ديدهاى كه فرزندى بدون پدر متولّد شود ؟ و نيز وقتى كه اين آيات نازل شد ، پيامبر دست على و فاطمه و حسن و حسين را گرفت و مسيحيان را به مباهله دعوت نمود . آنان امتناع كردند و قبول نمودند كه جزيه بدهند . » نمونهء بيّنات در شأن نزول آيات ، ص 118 و 119 - و نيز براى اطلاع بيشتر از جزئيات واقعهء مباهله و نظرات علماى عامه و خاصه در خصوص آن رجوع كنيد به : همان مأخذ ؛ ص 118 - 120 ؛ تفسير ابو الفتوح رازى ، ج 3 ص 61 - 66 ؛ تفسير جامع ، ج 1 ، ص 439