] صفت پنجم ، كوتاهى و مسامحه در امر به معروف و نهى از منكر است . و سبب آن يا ضعف نفس است يا طمع مالى . و آن از جمله‌ى مهلكات است و ضرر آن عام و فساد آن تامّ است . و در آيات و اخبار ، مذمّت بسيار براى اين صفت ذكر شده . و از رسول خدا صلى الله عليه و آله مروى است كه : « هيچ قومى نيست كه معصيت كنند و در ميان ايشان كسى باشد كه قدرت داشته باشد ايشان را منع كند و نكند ، مگر اين كه بيم آن است كه خداى تعالى فرو گيرد ايشان را به عذابى كه از نزد او نازل گردد » . « 3 » و از حضرت باقر عليه السلام مروى است كه : « حق تعالى وحى به شعيب نبى عليه السلام فرستاد كه من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب خواهم كرد . چهل هزار از بدان و شصت هزار نفر از نيكان ! عرض كرد : پروردگارا نيكان را چرا ؟ خطاب رسيد : به جهت آن كه مماشات و سهل انگارى با اهل معصيت كردند و به غضب من غضبناك نگرديدند » . « 4 » و از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه : « روزى به طايفه‌اى از اصحاب خود فرمودند كه : بر من لازم است كه بى گناهان شما را به گناهكاران مؤاخذه نمايم . و چگونه لازم نباشد و حال اين كه عمل قبيحى از مردى از شما به شما مىرسد و انكار بر آن نمىكنيد و از او دورى نمىنمايى د و اذيت نمىرسانيد او را تا آن را ترك كند . و فرمود كه : البتّه بار خواهم كرد گناهان نادانان شما را بر علما و دانايان شما . چه چيز باز