مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 125

كه : « اول چيزى را كه در آخرت ثواب مىدهند تصدّق آب است » . « 1 » و در حديث ديگر است كه : « هر كه آب دهد كسى را در جايى كه آب باشد ، مثل كسى است كه بنده‌اى آزاد كرده باشد . و در جايى كه آب يافت نشود مثل كسى ماند كه نفسى را زنده كند « 2 » ؛ و هر كه يك تن را زنده كند ، مثل آن است كه همه‌ى خلق را زنده كرده باشد . « 3 » دوم ، هديه است كه چيزى آدمى به جهت برادر مؤمن خود روانه نمايد يا به او عطا كند - / خواه فقير باشد خواه غنى - / به جهت اظهار محبّت . و اين امرى است مستحسن و مندوب و باعث گرامى داشتن برادر مؤمن و بر طرف كردن كينه هاست . سوم : ميهمانى است ، كه از براى آن اجر جزيل و ثواب جميل وارد شده است . و در حديث نبوى صلى الله عليه و آله است كه : « هر كه مهمانى نمىكند هيچ خير در او نيست » . « 4 » و در خبر ديگر است كه : « هر كه اطعام كند مؤمنى را يا سير كند او را ، احدى از مخلوقات خدا قدر ثواب آن را نمىداند ، نه مَلَك مقرّبى و نه نبىّ مرسلى مگر حق تعالى » . « 5 » و بايد دانست كه مهمانى مرغوب و مندوب كه امثال اين ثواب‌ها براى آن رسيده است ، نه مهمانى متعارف اكثر اهل اين زمان است كه غالباً به قصد ريا و افتخار ، جمعى از اهل دنيا را بر دور هم جمع نموده به هرزه گويى و خنده و غيبت مسلمين مىگذرانند و انواع اسراف را مرتكب مىشوند و هر گاه فقيرى يا بيچاره‌اى به جهت طلب طعام درِ خانه‌ى ايشان بيايد به انواع غلظت و ستم آن بيچاره را دست خالى طرد كنند ، بلكه ميهمانى مندوب آن است كه مقصود ، تقرّب به خدا و اقتدا به سنّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و دلجويى برادران ، خصوص فقرا و نيكان باشد . اگر چه ميهمانى اغنيا و مطلقِ مردم نيز