مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 128

نباشد از تحصيل حلال و دست و شكم خود را به هر غذايى نيالايد و بدان كه اموال حرام از سه قسم بيرون نيست : اول : آن كه ذات آن حرام است ؛ مثل سگ و خوك و خاك و غيره . دوم : آن كه به جهت عارضى حرام شده ؛ چون طعام مسموم و متنجّس و غيره . سوم : آن كه به جهت گرفتن نقص و خللى كه در آن پيدا شده و از براى آن انواع بسيار است ؛ مثل اموالى كه گرفته مىشود به ظلم و عدوان و غصب و دزدى و خيانت و مكر و حيله و كم فروشى و رشوه و ربا و غير اين‌ها ، از آن چه در كتب فقه به شرح رفته و در خصوص هر يك ذمّ شديد وارد شده و مقام ذكر آن‌ها اين جا نيست . [ اجتناب از مال حرام ] و ضدّ اين صفت ، اجتناب از مال حرام است كه يك معنى وَرَع است . « 1 » و ورع از فضايل صفات و مايه‌ى سعادات است ، و از حضرت باقر عليه السلام مروى است كه فرمودند : « نيست شيعه‌ى ما مگر كسى كه پرهيزكارى را شعار خود كند ، و خدا را اطاعت نمايد . پس بپرهيزيد و عمل كنيد به جهت اميد آن چه در نزد خدا است . نيست در ميان خدا و ميان كسى خويشى و قرابتى . دوست‌ترين بندگان در نزد خدا آن‌هايى هستند كه پرهيزكارتر و مطيع‌تر مىباشند » . « 2 » و از رسول خدا صلى الله عليه و آله مروى است كه : « هر كه چهل روز حلال بخورد ، خداى تعال دل او را روشن مىكند و چشمه‌هاى حكمت را از دل او بر زبانش جارى مىسازد » . « 3 » و نقل شده كه : روزى يكى از صحابه از حضرت نبوى صلى الله عليه و آله طلب كرد كه از خدا بخواهد كه او را مستجاب الدّعوة كند ، حضرت به او