كريم » سرايت مىكند ، و به وحدت الهى كتاب الله زيانى بزرگ مىرساند . پس بايد به معصوم « ع » رجوع كرد كه هيچ اختلافى در تعاليم آنان نيست ، * ( « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ ) * ( 1 ) هر جا را ندانستيد از كارشناسان قرآن و عالمان علم قرآنى بپرسيد » . از اين رو ، ما به آستانهء پنجمين عالم قرآنى و داناى اسرار صمدانى ، « انسان هادى » و صاحب كلام نور ، حضرت امام محمد باقر رو مىنهيم ؟
او كه شكافندهء رموز علوم حقيقى ، و مفسّر ذكر ( قرآن ) است ، و معلَّم « حكمت يمانى » و آموزگار « حقايق وحيانى » ، و از او مىپرسيم ( چنان كه پيشينيان موثّق ما پرسيده و پاسخ شنيدهاند ) كه « ما يحييكم چيزى كه شما را زنده مىكند و به شما زندگى - نه مردن تدريجى - مىآموزد » چيست ؟ و عالم در پاسخ ما مىگويد : « ولايت علىّ بن ابى طالب - ع - » . - چنان كه در حديثى كه آورديم گذشت .
آرى ، اين ولايت ( يعنى در مدار انديشه و عمل على « ع » قرار گرفتن ) است كه جانها را زنده مىكند ، و افراد را مىسازد ، و جامعه ها را مىپردازد ، تا همه در راه حق و عدالت حركت كنند ، و از لغزشگاههاى باطل و ظلم - هر چه بيشتر - دور شوند . و به صعود قلَّهء سعادت دست يابند .
و آيا اين ولايت چيست ؟ اين ، اوج جهتگيرى است ؛ و آيا امام باقر « ع » آن را به چه چيز تفسير مىكند ؟ آن را پيروى على « ع » مىداند ؛ پس ولايت على پيروى از او است ، و پذيرفتن هدايت و امامت او و اقتدا كردن به او - در علم و عمل ، و پرهيزگارى و عبادت ، و داورى كردن و عدالت ، و زندگى كردن و ميانه رو بودن ، و استوار بودن و در زندگى جهت داشتن ، و در خصوص كرامت انسان تأكيدورزيدن ، و نيرومندان زورگو را كوفتن و پست كردن ، و به يارى ناتوانان برخاستن ، و نظاير اينها .
و بزرگترين راز در اين تعليم باقرى آن است كه معلَّم الهى معصوم ، نتيجهء فراهم آمده از اين « ولايت » و « تبعيّت » را ( كه گواهى بر راست گفتارى دوستداران است و جداگر مدّعيان ) ، تحقّق يافتن دو امر مىداند :
الحياة ( فارسي ) — صفحة 760
مساهمون: محمد رضا حكيمي
ص٧٦٠