كند ، ( 1 ) خداوند - از جانب بندگان مظلوم خود - با او طرف خواهد شد . و هر كس خدا با او طرف شود ( و او را به محاكمه كشد ) ، هر دليلى بياورد بىاثر خواهد بود . و چنين كسى ( كه به بندگان خدا ظلم كند ) ، در حال جنگ ( محارب ) با خدا خواهد بود ، تا آن هنگام كه دست از ظلم كردن بكشد و به درگاه خدا توبه كند . 10
الإمام علي « ع » : . . . و قد استكفاك أمرهم ، و ابتلاك بهم ، و لا تنصبنّ نفسك لحرب الله . . . « 1 »
( 2 ) امام على « ع » : ( مالكا ! ) . . . خداوند مىخواهد كه امور مردم را با كفايت سامان دهى ، او تو را بوسيلهء آنان ( و رفتار با آنان ) مىآزمايد ؛ ( پس ) مبادا در صدد جنگ با خدا برآيى ( و به دين خدا عمل نكنى ، و امور مردم و زندگانى آنان را سست بگيرى و به آنان ظلم كنى ! كه ظلم به بندگان خدا ، جنگ با خدا است ) . . . بنگريد ! اين ظلمى كه امام على « ع » ، آن را در حدّ « جنگ با خدا » شمرده ، و از والى و كارگزار اسلامى خواسته است همه گونه از آن و ارتكاب آن دورى كند ، منحصر به يك نوع ظلم نيست ، بلكه همهء انواع ظلم و ستم و تعدّى و تجاوز به حقوق گوناگون مردم را شامل مىشود ، يعنى هر كس هر گونه ظلمى به مردم بكند ، با خدا اعلان جنگ داده و « محارب » با خدا است : ظلم سياسى ، ظلم قضائى ، ظلم اخلاقى ، ظلم اقتصادى و معيشتى و ايجاد تورّم و گرانفروشى و احتكار اجناس و احتكار اموال ( داشتن ثروت زياد و مال تكاثرى ) ، كه - بطبع -
هامش
« 1 » . « نهج البلاغه » / 993 ؛ « عبده » 3 / 94 .