دست « فرموده است : . . .
« بكتبه العلوم
( 1 ) به كار گرفتن آن در نوشتن علوم » ، خود دلالت دارد بر شرافت نوشتن قرآن مجيد ، و دعاها ، و كتابهاى احاديث مأثوره ، و ديگر كتابهاى علوم دينى ، و به صورت خلاصه ، پرداختن به هر كارى كه پيوندى با علوم دين دارد . و مراد از « مجالس ذكر » هر مجلسى است كه مطابق با قانون شريعت مطهّره تشكيل شده باشد » . « 1 » شايد نيازى به آن نباشد كه دامنهء اين تعليم عظيم را تنگ كنيم و « كتابت سودمند » را تنها مخصوص به علوم دينى بدانيم ، چه در حديث از « علوم » و « منافع » ، به صورتى ياد شده است ، كه شمولى بيشتر دارد ، پس هر چه كه اصطلاح علم بر آن صدق كند و نفعى در معاش و معاد آدمى و آبادى جهان و طاعت خدا داشته باشد ، داخل در مقصود است ، همچون نوشتن كتابهاى پزشكى و شاخه هاى آن ، و تحقيقات طبّى مفيد به حال هزاران هزار از افراد بشر در هر روز كه آنان را درمان مىكنند ، و براى زندگى و عمل مفيد و عبادت و خدمت به جامعه آماده نگاه مىدارند ؛ نيز چنين است ثبت كردن كشفها و اختراعهاى فنّى ، كه براى هدفهاى شايستهء اجتماعى ، يا تقويت اسلام و مسلمانان پديد آمده باشد ؛ نيز كتابهايى در علوم كه براى گسترش دانش نظامى سودمند است ، و براى آسايش و اطمينان اهل قبله ، و در امان ماندن شهرهاى ايشان مفيد . . . و نظاير اين گونه هدفها . . .
و اين برداشت ، به تعليمات ائمهء طاهرين « ع » نزديكتر است كه هدفى انسانى و جهانى دارد ، و منظور از آنها تأمين دو زندگى انسان و بهبود بخشيدن به هر دو است ، به سود همهء مردمان ساكن شرق و غرب زمين .
و آشكار است كه حيات معاشى ، معادى نيز هست ، اگر سازگار با شريعت مطهّر اسلامى باشد .
هامش
« 1 » . « بحار » 96 / 7 - 8 .