است « 1 » كه تا اواسط كتاب طهارت مىباشد .
2 - ميرزا محمّد رحيم كبير وى از اعاظم علماى عصر خود در علوم منقول و معقول بوده كه به واسطهء شدّت زهد و كرامتهاى صادر از او مورد توجّه خاصّى بوده است ، از همين رو به درخواست اهالى سده در اين محلّ توطّن گزيد و صاحب رياست مطلق در اين منطقه گشت ، وى نيز بسان اجداد خود داراى طبعى روان است ، پارهاى از رباعىهاى وى عبارتند از :
از مادر دهر هر كه آيد برود * با دست تهى كآمده بايد برود
اين دار فنا محلّ هستى نبود * هر كس كه به اين خرابه آيد برود
هر كس به سر و چشم و دلم جا دارد * مانند سپهر كينه با ما دارد
امروز چه انديشه ز فردا نكند * در قتل من او كجا مهابا دارد
خاكيم و فروتنى چو او شيوهء ماست * از خاك ، غرور و كبر و نخوت بىجاست
كم مغز ز جهل برترى مىجويد * هر سر كه سبك بود ز ميزان بالاست
هامش
( 1 ) . نسخه اصل اين اثر كه به خط مؤلف است ، هم اكنون به نزد دانشمند معاصر آقاى سيّد جعفر مير دامادى مىباشد كه توسط علامه فقيد مرعشى نجفى به اين خانواده اهدا گرديده است .