هنگامى است كه روز مىخواهد منقضى شود « 1 » ، پس شايسته است كه بندهء خدا از اعمال خود تفقّدى كند و فساد آن را اصلاح كند ، و در نظر آرد كه صحيفههاى اعمال او را كه مشتمل است بر رسوائيها از گناهان بزرگ و كوچك ، چگونه نزد حق المؤمنين و حجج طاهرهء او مىبرند ، و مبادا كه با خود بگوئى : من به جهت اتّكال بر جود و رحمت الهى معصيت مىكنم ! ، چه اين مطلب دروغ و بهتان است ، چه خودت مىدانى كه در هنگامى كه گناه مىكنى ، در دلت خطور نمىكند كه من اين نافرمانى مىكنم به جهت اميدوارى من است به رحمت علّام الغيوب ! و برفرض هم كه اتّكال به رحمت خدا داشته باشى ، آيا ملاحظه نمىكنى كه اگر تو در خدمت يكى از ملوك روى زمين بودى و او به تو نيكوئى مىكرد و تو مىدانستى كه او كريم و رحيم است ، اگر نافرمانى او كنى تو را عقاب نمىكند ، با اينكه هميشه احسانش بر تو دائم بوده تو در محضر او معصيت مىكنى و به او مىگوئى كه : من نافرمانى تو مىكنم به جهت اتّكال من بر رحمت و بخشش تو ؟ ! يقينا چنين نمىكنى ، بلكه به خاطر خود راه نمىدهى نافرمانى او را ، و حيا مىكنى از كثرت احسان او با تو كه در مقابل آن نيكيها معصيت او بكنى ، پس هرگاه تو در مقابل يكى از بندگان حق المؤمنين كه با تو احسان كند چنين باشى ، پس چگونه اين ملاحظه را از حضرت ربّ الأرباب و مالك يوم الدّين نمىكنى كه پيوسته سحاب فضلش بر تو متقاطر [ قطرهقطره بر تو مىريزد ] و گناهان و معاصى تو بهسوى او متصاعد است ؟ ! پس قدرى به خود آى و بر خود گريه و ندبه كن ، و خود را از اهمال [ و سستى در عبادت و بندگى ] بيرون آور ، و اگرنه بيم هلاكت در تو خواهد رفت .
هامش
( 1 ) . بصائر الدّرجات ، ص 126 ؛ بحار ، ج 23 ، ص 344 .