خدا « 1 » ايمن دانستن است ، ( 1 ) زيرا كه خداى بزرگ مىفرمايد : « * ( فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ الله إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ ) * ، « 2 » جز مردم زيانكار كسى ( در صورتى كه معصيتى ، ستمى كرده باشد ) ، خود را از مكر ( نهانگيرى ) خداوند ايمن نمىداند ، » . . . و ( از جمله گناهان كبيره ) رباخوارى است ، زيرا كه خداوند بزرگ مىفرمايد :
« * ( الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا لا يَقُومُونَ إِلَّا كَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُه الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ ) * « 3 » كسانى كه ربا مىخورند ، ( در روز قيامت ) چنان آدمى ( از گور خويش ) بر مىخيزند كه به آسيب شيطان دچار گشته ( و ديوانه شده ) باشد . . . » . 20
الإمام الصّادق « ع » : إنّ رسول الله « ص » قبل الجزية من أهل الذّمّة ، على أن لا يأكلوا الرّبا ، و لا يأكلوا لحم الخنزير ، و لا ينكحوا لأخوات و لا بنات الأخ و لا بنات الأخت ؛ فمن فعل ذلك منهم برئت منه ذمّة الله و ذمّة رسوله « ص » . « 4 »
( 2 ) امام صادق « ع » : پيامبر خدا جزيه را از اهل ذمّه « 5 » بدان شرط پذيرفت كه رباخوارى نكنند ، و گوشت خوك نخورند ، و با خواهران و دختران برادر و دختران خواهر خود ازدواج نكنند ؛ پس هر كس از آنان چنين مىكرد ، پيمان خدا و پيامبر خدا با او قطع مىگشت .
هامش
« 1 » . تعبير « مكر » در بارهء خداوند كه در قرآن كريم آمده است ، از جهت قاعدهء بلاغى « مشاكله ( همسانى ) » در تعبير است ، يعنى همان گونه كه در بارهء انسانها واژهء « مكر » به كار مىرود در بارهء خداوند هم به كار رفته است ، و منظور كيفر دادن به مكر كسانى است كه مكر مىكنند ، به صورت نهانگيرى و مؤاخذه هاى غافلگيرانه و نامنتظر .
« 2 » . « سورهء اعراف » : 99 .
« 3 » . « كافى » 2 / 285 - 286 .
« 4 » . « وسائل » 11 / 95 .
« 5 » . « اهل ذمّه » يا « معاهدين - معاهدان ، هم پيمانان با مسلمانان » ، مردمى غير مسلمانند كه با رعايت مقرّراتى ، در كشور اسلامى و در پناه حكومت اسلامى زندگى كنند ، و از حقوق و مزاياى اجتماعى مقرّر برخوردار باشند ، و در صدد جنگ با مسلمانان نباشند .