معيشتى ، مهمترين بخش از بخشهاى عدل است ، و ظلم اقتصادى از مهمترين مصاديق ظلم و ستم است - كه ديگر انواع ظلم در پى آن مىآيد و از آن نتيجه مىشود - پس اگر حكومتى به ظلم اقتصادى و معيشتى گرايشى داشته باشد ، يا در برانداختن آن مسامحه كند ، يا براى مبارزه با آن برنامه ريزى جدّى نكند ، به رديف همان حكومتهاى جائر تنزّل خواهد كرد .
نگاهى گذرا
مگر نه اين است كه احاديث انگيزنده بر كار با دست ( كه دلالت بر اين دارد كه روزى حلال از اين راه به دست مىآيد ) ، به اين اشاره مىكند كه روزى حلال - واقعى - آن است كه از رنج بردن و زحمت كشيدن حاصل مىشود ، چنان كه پيامبر خدا « ص » فرموده است : « كلوا من كدّ أيديكم از دسترنج خود بخوريد » ؛ بر اين بايد بيفزاييم كه با دست كار كردن و رنج بردن ، ما را از رنجهاى طاقتفرسا و سختيهايى كه كارگران رنجبر و روستائيان معذّب و محروم تحمّل مىكنند ، آگاه مىسازد ، چنان كه اشاره اى گذشت .
محدّث بزرگوار ، صاحب « وسائل الشّيعه » ، بابى در بارهء « استحباب كار كردن با دست » ، در كتاب خود آورده است ( جلد دوازدهم ) .
مشكلى اجتماعى و بس بزرگ
در اينجا كه به اهميّت « عدل و ظلم اقتصادى » اشاره كرديم ، بايد اشاره كنيم نيز به « عدل و ظلم قضايى » و اهميّت مثبت و منفى هر يك از اين دو امر . همچنان كه ظلم اقتصادى و معيشتى ، مانع بزرگى براى تحقّق عدالت در جامعه به شمار مىآيد ، ظلم قضايى نيز همين گونه است . ظلم قضايى ، مشكل اجتماعيى است بس بزرگ ، خطرناك ، ويرانگر ، طاغوتپرور ، طاغوتچه آفرين ، تكاثرزا ، يأسگستر ، به زيان اسلام ، مسخكنندهء انقلاب و شعارهاى انقلابى ، نابودگر حقوق مردم بىپناه و بىواسطه