نيشابور اموالى براى امام موساى كاظم « ع » فرستادند ، و شطيطه - زن مؤمنى در نيشابور - نيز همراه با آن اموال ، يك درهم و يك قطعه پارچهء پنبه اى كه خود رشته و بافته بود و چهار درهم ارزش داشت روانه كرد ؛ امام « ع » تنها آنچه را كه آن زن فرستاده بود قبول كرد . . . « 1 » و اگر جز اين باشد كه - خيرخواهانه - تذكَّر داده شد ، از اين پيامدهاى ناگوار و هراسانگيز ( و به دور از رضاى خدا و رسول خدا ) ، در امان نخواهند ماند :
- دورويى و سازشكارى ؛ - كمك به ظلم و تقويت ظالمان ؛ - چشمپوشى از تعدّيهاى اقتصادى ، در اينجا و آنجا ؛ - واگذاشتن جانب محرومان و حقوق ايشان ؛ - بسنده كردن به شعار تنها ، در فراخوانى به حق و عدل ؛ - ويران كردن پايگاههاى قسط قرآنى ؛ - بدنام كردن دين مقدّس اسلام ؛ - فرونشاندن شعله هاى نشاط جوانان و بيداران ؛ - فرصت دادن به اعتقادستيزان و باورسوزان ؛ - نوميد ساختن انقلابيّون دگرگونخواه ، همان مصمّمان راستين ، كه هدفى جز اقامهء دين حنيف خدا ، از راه اجراى عدالت و گسترش قسط ندارند . . .
و ما خواستار توفيق براى همگانيم ، و چيزى جز اصلاح نمىخواهيم ، و لا حول و لا قوّة إلَّا با لله العليّ العظيم .
هامش
« 1 » . « سفينة البحار » 1 / 698 .