( 1 ) امام صادق « ع » : هيچ مسلمانى نياز مسلمانى ديگر را بر نمىآورد ، مگر اينكه خداوند متعال به او چنين خطاب مىكند : « پاداش تو بر من است ، و من به كمتر از رفتن تو به بهشت راضى نمىشوم » . 23 الإمام الصّادق -
إسماعيل بن عمّار الصّير فيّ قال : قلت لأبي عبد الله « ع » :
جعلت فداك ! المؤمن رحمة على المؤمن ؟ قال : نعم . قلت : و كيف ذاك ؟
قال : أيّما مؤمن أتى أخاه في حاجة ، فإنّما ذلك رحمة من الله ساقها إليه و سبّبها له ، فإن قضى حاجته كان قد قبل الرّحمة بقبولها ؛ و إن ردّه عن حاجته - و هو يقدر على قضائها - فإنّما ردّ عن نفسه رحمة من الله جلّ و عزّ ، ساقها إليه و سبّبها له . . . يا إسماعيل ! من أتاه أخوه في حاجة يقدر على قضائها فلم يقضها له ، سلَّط الله عليه شجاعا ينهش إبهامه في قبره إلى يوم القيامة ، مغفورا له أو معذّبا « 1 » .
( 2 ) امام صادق « ع » - اسماعيل بن عمّار صرّاف مىگويد : به ابو عبد الله ( امام صادق ) « ع » گفتم : فدايت شوم ! آيا مؤمن براى مؤمن رحمت است ؟ فرمود :
آرى . گفتم : چگونه چنين است ؟ فرمود : هر مؤمنى كه براى رفع نيازى نزد مؤمن ديگر برود ، همين خود رحمتى است كه خدا به سوى او روانه كرده و سبب رسيدن آن رحمت به او شده است ، پس اگر نياز او را برآورده سازد ، با اين كار آن رحمت را پذيرفته است ؛ و اگر - با وجود توانايى بر رفع آن نياز - خواهندهء حاجت را ناكام باز گرداند ، خود را از رحمتى كه خداى بزرگ به سوى او روانه كرده و سبب آن شده بود ، محروم ساخته است . . . اى اسماعيل ! هر كس برادر دينيش براى حاجتى نزد او آيد ، كه توانايى برآوردن
هامش
« 1 » . « اصول كافى » 2 / 193 - 194 .