و آن حضرت را از غنيمت سهمى خاص بود كه آن را صفى مىخواندند ، اگر خواستى بندهاى يا كنيزى يا اسپى يا آنچه او را خوش آمدى پيش از خمس برداشتى ، و صفيه رضى اللّه عنها و ذو الفقار از آن جمله بود . و اگر كسى براى مصلحت مسلمانان غائب بودى او را سهم بدادى ، چنانچه امير المؤمنين عثمان رضى اللّه عنه را داد در روز بدر ، چه بتمريض دختر آن حضرت رضى اللّه عنهما و صلى اللّه على أبيها مشغول بود .
و سهم ذوى القربى در بنى هاشم و بنى عبد المطلب قسمت مىكرد ، و برادران ايشان بنى عبد شمس و بنى نوفل را نمىداد .
و در مغازى طعام مىيافتند مثل عسل و عنب و جوز و غير آن مىخوردند و برنمىداشتند . عبد اللّه بن مغفّل رضى اللّه تعالى عنه يك جراب پيه يافته بود ، و مىگفت : من از اين جراب به كسى نخواهم داد ، و او آن را بر وى مقرر فرمود . و در غلول و خيانت از غنيمت تأكيد و تشديد عظيم مىكرد و مىفرمود هونار و عار و شنار على اهله الى يوم القيامة و كسى كه غلول كرده بود بفرمود كه كالا - هاى او را به آتش بسوزند . و امير المؤمنين ابو بكر و عمر رضى اللّه عنهما همچنين كردهاند ، و اين از باب تعزير مالى است . و اين است سيرت حضرت پيغامبر صلى اللّه عليه و سلم در غنيمت .
چون احكام قتال با مشركان و حكم اموال ايشان مذكور شد ، اكنون احكام مرتدان و قتال با ايشان بيان كنيم - و باللّه التوفيق .
سلوك الملوك ( فارسى ) — صفحة 424
مساهمون: فضل الله بن روزبهان خنجى اصفهانى
ص٤٢٤