عمل : چون تازى معلوم بوذ و خواهيم كى پارسى بدانيم سال مايين و عشرات تازى از طول و يگان از عرض جذول [ برگيرى كى آنچ برابرى هردو يابيم مدخل او بذان تاريخ بوذ و پس آنچ سال تمام بوذ ] برگيريم و روزها در جذول ماهها ( ء ) پارسى آوريم آنچ يابيم ماه بوذ و باقى اگر از روزها بمانذ عدد روزها گذشته بوذ از آن ماه ديگر ، و اگر با سال تازى ماه و روز بوذ از جذول ماههاى تازى ، روز بايذ كردن و با روزهاى كى با سال پارسى [ بر ] گرفته باشى بر فزوذن ، پس جمله را ماه پارسى گردانيذن .
مثالش : كز رجب تسو سال هجرى برابر [ ى ] تس از طول و و از عرض تمت قصب بوذ و تا آخر جمادى الاخر باشذ از روزها قعز و كز رجب داشتيم حاصل آيذ جمله روزها 396 ، تيرست و شصت و پنج روز يك سال كرديم و باقى كى بمانذ 31 گفتيم يك روز از ارديبهشت ماه شذه باشذ روز دوّم را بوذ و اگر سال پارسى معلوم بوذ هم ازين مثال بگوييم . دوّم ارديبهشت ماه تمج سال در جدول طلب كرديم تا بكذام نزديكتر يابيم تمت قصب بوذ قوسش تسو سال تازى و تمت قصب از تمج لا نقصان كرديم بمانذ روزها رد برابر جميديى دوّم قعز بوذ ازو نقصان كرديم بمانذ كز گذشته از ماه آينده رجب است و هم برين قياس تاريخ رومى از تاريخ تازى و تازى از رومى بيرون بايذ آوردن و امّا رومى از پارسى برين گونه بيرون بايذ آوردن ازين .
مثال : دوّم ارديبهشت ماه تمج سال يزدجردى برابر تلج از پارسى غشعه قنا بوذ بمانذ ده سال ى بوذ و ب روز ناقص حاصل آمذ غشفه قمط و روزها لا برفزوديم جمله باشذ غشفه قف روزها با ماه رومى كرديم از جدول بيرون آمذ بيست و هشتم آذار ، و امّا روزها هفته دانستن اندر جدول نهاذيم آنچ باشذ برهم بايذ گرفتن و هفت هفت نقصان كردن آنچ بمانذ كمتر از هفت مدخل آن روز بوذ هم ازين مثال « 1 » برابر تمج يزدجردى ج و ماه ب و روز ب حاصل آيذ
هامش
( 1 ) . در نسخه توبينگن چنين است « تمج » يزدجردى « ج » و ماه « ب » و روز « ب » حاصل آمد « ه » برابر « تسو » تازى « و » و ماه « ب » و روز « كز » جمله باشد « له » و حاصل آيد « ه » و همچنين از رومى برابر « تلج » ، « د » و « ى » و را و ( - 6 ) و ماه ( ؟ ) و روز « كح » جمله باشد « مب » و حاصل « ه » پس درستى . . . نسخه تهرانى : برابر « تمج » يزدجردى « د » و ماه « ب » و روز « ا » حاصل آمد « ه » برابر « تسو » تازى « و » و ماه « ب » و روز « كو » جمله باشد « لح » حاصل آيد « ه » و -