باب هفتم
*
( 1 ) السّلطان . . . :
معنى حديث چنين است : سلطان سايهء خداست در زمين كه ستم رسيدگان به وى گرد آيند . . .
ص 162 - ترك الاطناب .
در جامع الصغير ، ج 2 ، ص 28 ، صورت كامل حديث چنين آمده :
السلطان ظلّ اللّه فى الارض يأوى اليه كلّ مظلوم من عباده ، فان عدل كان له الاجر و كان على الرّعية الشكر . و ان جار او ظلم كان عليه الوزر و كان على الرّعية الصبر . ( هرچند اين حديث در متون تاريخى و عرفانى مكرّر آمده ، دور نيست كه مجعول و موضوع باشد )
* ( 2 ) فالعدل جنّة . . . :
دادگرى سپرى است نگهدارنده [ از بلاها ] و بهشتى است باقى .
* ( 3 ) اصلح وزيرك . . . :
وزيرت را نيكو انتخاب كن ، كه اوست كه ترا به سوى آتش مىكشاند يا به بهشت .
* ( 4 ) اختيار وقت . . . :
فرصت مناسب براى اظهار نياز را شناختن و برگزيدن ، از نشانههاى خوشبختى است .
* ( 5 ) ربيع بن يونس :
[ ابو الفضل ربيع بن يونس بن محمد بن ابى فروه . . . مردى بزرگ و فصيح و زيرك و كاردان و كارگزار و عاقل بود و در محاسبات ديوانى در غايت بصارت . ( وزير منصور بود ) .
و چون منصور نماند ، مهدى وزارت خويش به ابو عبد اللّه معاويه بن يسار داد . . . و ربيع را صحابت فرمود و چون خلافت به هادى رسيد ربيع را به زهر يك شب بكشت ] . ص 120 - 118 تجارب السلف . بدين ترتيب صاحب دستور الوزارة كه نوشته [ ربيع بن يونس كه وزير مروان بن محمد بود ] اشتباه محض است .