*
( 61 ) لا بلج . . . :
تاج مردان بزرگ سفيدچهره ، نيست ، مگر عمامههاىشان .
مصراعى است از قصيدهء معروفى از متنبى كه در آن سيف الدّوله بن حمدان را مدح مىكند .
مطلع قصيده و تمام بيت بدينگونه است :
و فاؤ كما كالرّبع اشجاه طاسمه * بان تسعدا و الدّمع اشفاه ساجمه
. . .
و فى صورة الرومىّ ذى التاج ذلّة * لا بلج . . .
* ( 62 ) حشو بارز :
در اصطلاح مستوفيان ، « حشو » عبارتست از كميّتى يا حكايتى كه ذكر آن بحقيقت محاسب را مطلوب نباشد امّا بايد كه فى الجمله آن را به مطلوب تعلقى باشد و در جانب يمين ورق نويسند . . . و مقام « بارز » دو دانگ ورق باشد از يسار و اگر بارز بعضى از حشو نباشد آن را « حشو مطلق » خوانند و اگر باشد ، « حشو بارز » و در حشو بارز ناچار چيزى از مبلغ به سببى از اسباب كم كنند تا آنچه بماند بارز آيد . . .
( لغت نامهء دهخدا به نقل از نفايس الفنون )
* ( 63 ) العمائم تيجان العرب . . . :
عمامههاى عرب ، تاجهايشان است .
براى حديث ر ك : ترك الاطناب فى شرح اشهاب . ص 39 .
* ( 64 ) تشويش العمائم . . . :
پريشانى عمامه نشانهء جوانمردى است .
براى اين حديث نيز ر ك منبع فوق الذكر .
* ( 65 ) هذان حرامان . . . :
[ استعمال ] زر و ابريشم بر مردان امّت من ناروا و حرام است .
در الترغيب و الترهيب ، ج 4 ، ص 165 آمده :
[ و عن علىّ رضى اللّه عنه قال : رأيت رسول اللّه اخذ حريرا فجعله فى يمينه و ذهبا فجعله فى شماله ثمّ قال انّ هذين حرام على ذكور امّتى ]
* ( 66 ) فقد اصبح . . . :
سپاس خداى را كه از ناپاكى آلايشهاى رذايل ، و از چرك و عيب آنها گريبان و دامان وى پاك گشته .
استاد معظم - آقاى دكتر شهيدى - معتقدند در عبارت افتادگى هست و شايد چنين بوده : فقد اصبح . . . [ و منزها ] عن الدرن . . .