. . . « 1 » * به وزير و دبير با تدبير
خلل از ملك كى شود زايل * جز به رأى وزير خوب ضمير
ملك ويران سير را بىنان * نكند جز وزير عقل صغير
خاصه به زيور عدل و علم و مروّت پيراسته باشند :
عدل كن زانكه در ولايت دل * در پيغمبرى زند عادل
لا تظلمّن اذا ما كنت مقتدرا * فالظّلم آخره يأتيك بالنّدم
نامت جفونك و المظلوم منتصب * يدعوا عليك و عين اللّه لاتنم
ديدى كه خون ناحق پروانه شمع را * چندان امان نداد كه شب را سحر كند
پس از آن صاحبان ضياع و عقار الفلاحة بالفلاحة مصحوبة و البركة على اهلها مصبوبة ، خاصه آنان كه به حليهء دين و ديانت مزّين باشند . التاجر الصدوق الامين مع الشهداء و النبيّين .
پس از آن صاحبان صنايع و اصحاب حرف كه الكاسب حبيب اللّه . مقدّمه علم همّت است و زجر نفس و ترك دواعى « 2 » و خلوص نيّت و خلاف طبيعت و بذل جهد . اطلبوا العلم و لو بالصين :
العلم انفس ذخرا انت ذاخره * من يدرس العلم لم تدرس مفاخره
اقبل على العلم و استقبل مقاصده * فاوّل العلم اقبال و آخره
هامش
( 1 ) . در اصل هردو نسخه جاى اين مصرع خالى است .
( 2 ) . ضبط ديگر م : دعاوى .