منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 415

هر آينه گوييا من نظر مى كنم به گمراه ( 1 ) گمراه كننده‌اى كه بدرستى كه بانگ كرده است به شام بانگ كردن ( 2 ) شبان گوسفند را ، و تفحّص ( 3 ) كرده به رايتهاى خود در نواحى ظاهرهء ( 4 ) كوفه . « فإذا فغرت فاغرته ، و اشتدّت شكيمته ، و ثقلت فى الأرض وطأته ، عضّت الفتنة أبناءها بأنيابها ، و ماجت الحرب بأمواجها ، و بدا من الأيّام كلوحها ، و من اللّيالى كدوحها . » پس هرگاه كه دهان باز كند ( 5 ) دهان باز كنندهء او [ كنايه است از طمع او در امر ناس ] ، و مشتدّ گردد قوهّء سركشى ( 6 ) او ، و گران شود در زمين كوفته و شبرده شدن او ، بگزد فتنهء فرزندان خود را به دندانهاى نيش خويش ( 7 ) ، و مضطرب گردد بحر حرب به موجهاى خود ، و ظاهر شود از روزها رو ترش كردن ( 8 ) او ، و از شبها رو خراشيدن ( 9 ) او . « فإذا أينع زرعه ، و قام على ينعه ، و هدرت شقاشقه ، و برقت بوارقه ، عقدت رايات الفتن المعظلة ، و أقبلن كاللّيل المظلم ، و البحر الملتطم . » پس چون رسيده شود ميوهء زراعت ( 10 ) او ، و قائم شود بر تنهء درخت او ميوهء او ، و باطل شود شقشقه‌هاى ( 11 ) او ، و