شوند و اين را دريابند كه ثروت مستوجب هيچ بزرگى يا احترام يا برترى نمىشود ، بلكه بايد دارندگان ثروت كنار زده بمانند و مورد توجّه قرار نگيرند ، تا آنگاه كه به عدالت و رعايت حق و بخشيدن مال و اداى حقوقى كه بر عهده دارند - و اين حقوق بسيار است - باز گردند ، و از سوء استفاده از موقعيّتها و مكيدن خون مردم و بهره كشى براى افزودن بر ثروت خويش دست بردارند .
6 الإمام علي « ع » - فيما رواه الإمام جعفر الصادق : إنّ الله فرض على أغنياء النّاس في أموالهم قدر الَّذي يسع فقراءهم ؛ فإن ضاع الفقراء ، أو أجهدوا ، أو أعروا ، فبما يمنع أغنياؤهم ، فإنّ الله محاسبهم بذلك يوم القيامة و معذّبهم عذابا أليما . . . « 1 » امام على « ع » - به روايت امام جعفر صادق « ع » : خدا بر مردمان ثروتمند واجب كرده است كه به اندازهء نياز فقيران به ايشان بدهند ؛ پس اگر فقيران سقوط كنند ، يا رنج كار آنان را از پا در آورد ، يا برهنه بمانند ، سبب آن خوددارى ثروتمندان از رساندن حقّ فقيران به ايشان است . و خدا در روز قيامت در اين باره به حساب ايشان خواهد رسيد و با عذابى دردناك كيفرشان خواهد داد . ، بر پايه اين تعليم ( و اين چارچوب الهى كه امام علىّ بن ابى طالب « ع » آن را اظهار داشته و امام صادق « ع » آن را همچون دستورى ثابت و مؤكَّد نقل كرده است ) ، آيا بر ما واجب نيست كه سقوط ( مادّى و معنوى ) و برهنه ماندن و رنج كشيدن فقيران ، همه را ، معلول آن بدانيم كه توانگران حقوق گوناگون آنان را - چه رسمى و چه
هامش
« 1 » « دعائم الاسلام » 1 / 250 .